ព័ត៌មាន៖ ប្រវត្តិ​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម


ថ្ងៃ០៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦ ដោយ៖ សុខ សូត្រប្រាថ្នា

ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ដែល​ធ្វើ​សម្រាប់​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​មេគង្គ ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​ទឹក​ដី​កោះ​មួយ​ចំនួន​រួមមាន​កោះ​ប៉ែន កោះ​មិត្ត កោះ​ព្រលូង កោះសូទិន ជាដើម។ ស្ពាន​មួយ​នេះ បាន​ផ្ដល់​ប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដី​កោះ និង​ដី​គោក អាច​ឆ្លង​កាត់​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ម្យ៉ាង​ប្រយោជន៍​មួយ​ផ្នែក​ទៀត គឺ​អាច​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ​ និង​អន្តរជាតិ​មក​លេង​កម្សាន្ត​ទៀត​ផង។

តើ​ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស​នេះ មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ?

ស្ពាន​ឫស្សី ដែល​មើល​ទៅ​មាន​ប្រវែង​ដាច់​កន្ទុយ​ភ្នែក សម្រាប់​ផ្សារភ្ជាប់​រវាង​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដីគោក និង​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ដី​កោះ ក្នុង​ទឹកដី​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ស្ពាន​នេះ មាន​ប្រវែង​ជិត ១​ពាន់​ម៉ែត្រ កសាង​ឡើង​សម្រាប់​ឆ្លង​កាត់​នៅ​រដូវប្រាំង ហើយ​រដូវវស្សា​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ទូកដ ឬ​សាឡាង។ ស្ពាន​ឫស្សី មិន​ត្រឹមតែ​សម្រាប់​ភ្ជាប់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅកាន់​កោះ​ប៉ែន ដើម្បី​សម្រួល​ដល់​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ទឹកដី​ស្រុក​កំពង់សៀម និង​ស្រុក​កោះសូទិន ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ជួយ​ដល់​អ្នក​ទេសចរ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​មេគង្គ​នៅ​រដូវ​ប្រាំង ទៅ​លេង​នៅ​រមណីយដ្ឋាន​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន ទៀត​ផង។

ម្ចាស់​កំពង់ចម្លង​កោះ​ប៉ែន លោក យ៉ុង អូន មាន​ប្រសាសន៍​ថា ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​បង្កើត​ឡើង​តាំង​ពី​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រ​និយម​មក។ លោក​បន្ត​ថា មូលហេតុ​នាំ​ឱ្យ​ខ្មែរ​ជំនាន់​នោះ​បង្កើត​ឡើង ព្រោះ​ទីតាំង​ឆ្លង​កាត់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​ដី​កោះ គឺ​អាច​ឆ្លង​ទូក​បានតែ​នៅ​រដូវវស្សា​ប៉ុណ្ណោះ រី​ឯ​រដូវ​ប្រាំង មាន​ខ្សាច់​ដុះ​កាន់​តែ​ច្រើន ធ្វើ​ឱ្យ​ទូក​មិន​អាច​បើក​ឆ្លង​កាត់​បាន។ លោក​បន្ត​ថា មូលហេតុ​នេះ​ហើយ​ដែល​នាំ​ឱ្យ​ខ្មែរ​ជំនាន់​នោះ​បង្កើត​ជា​គំនិត​ច្នៃប្រឌិត ដោយ​ប្រើ​ឫស្សី​ធ្វើ​ជា​ស្ពាន​បែប​នេះ​ឡើង៖ «នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦០ ប្លាយ​ហ្នឹង វា​មាន​លក្ខណៈ​ទ្រង់ទ្រាយ​តូច​ដោយសារ​ប្រដឹស​នេះ វា​ធ្វើ​ជំនួស​ទូក​ដ ព្រោះ​ថា ទឹក​ស្រក​ទៅ​វា​ចម្លង​ទូក​អត់​កើត»។ លោក​បន្ថែម​ទៀត​ថា ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស មិន​មាន​វត្តមាន​ឡើយ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរក្រហម ឬ​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ទេ ហើយ​ស្ពាន​នេះ ចាប់​មាន​កំណើត​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្រោយ​របប​នេះ​ដួល​រលំ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩។

​ស្ពាន​ឫស្សី មាន​ប្រវែង​ប្រមាណ ៨០០ ទៅ ៩០០​ម៉ែត្រ។ ស្ពាន​នេះ ធ្វើ​ឡើង​អំពី​ឫស្សីក្រង ឬ​ត្បាញ​ភ្ជាប់​គ្នា ព្រមទាំង​មាន​ជន្ទល់ ឬ​ជើង​ស្ពាន​យ៉ាង​ញឹកស្អេក​ប្រៀប​ដូច​ជើង​សត្វ​ក្អែប ហើយ​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា​ដោយ​ខ្សែលួស។ ស្ពាន​ប្រដឹស ត្រូវ​ចំណាយ​ឫស្សី​ប្រមាណ ៤​ម៉ឺន​ដើម ហើយ​ឫស្សី​ទាំង​នោះ​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​ម្ចាស់​កំពង់​ចម្លង​ត្រូវ​ទិញ​ឫស្សីព្រៃ ពី​ខេត្ត​ក្រចេះ។ តាម​បណ្ដោយ​ស្ពាន​នៅ​ពេល​យប់ មាន​ដាក់​ជា​អំពូល​ភ្លើង​មួយៗ ដើម្បី​បំភ្លឺ​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ផង​ដែរ។

លោក យ៉ុង អូន បញ្ជាក់​ថា នៅ​ពេល​រដូវវស្សា​ចូល​មក​ដល់ ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ ត្រូវ​បាន​លោក​រុះរើ​ទុក​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ទៀត ប៉ុន្តែ​លោក​ត្រូវ​ទិញ​ឫស្សី​ថ្មី​ចំនួន ៣​ម៉ឺន​ដើម​បន្ថែម​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ។ លោក​ថា ស្ពាន​នេះ​ចាប់​ផ្ដើម​កសាង​នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា និង​ខែ​​ធ្នូ ហើយ​ដាក់​ប្រើប្រាស់​នៅ​ខែ​មករា រហូត​ដល់​ខែ​មិថុនា ទើប​ត្រូវ​រុះរើ​ចេញ​វិញ ព្រោះ​ជា​រដូវ​ទឹក​ឡើង ហើយ​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ទូកដ​ដឹក​អ្នក​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ទន្លេ​មេគង្គ​វិញ។ ​លោក​ឱ្យ​ដឹង​ថា ទឹក​ប្រាក់​ចំណាយ​លើ​ការ​ទិញ​ឫស្សី និង​ការ​កសាង​ស្ពាន​ឡើង គឺ​ត្រូវ​ចំណាយ​អស់​ទឹក​ប្រាក់​ចំនួន ៦​ម៉ឺន​ដុល្លារ​សហរដ្ឋអាមេរិក។ លោក​បញ្ជាក់​អំពី​អត្ថប្រយោជន៍​ស្ពាន​ឫស្សី​ដូច្នេះ​ថា៖ «ឆ្លង​ទូក ខែ​ទូក​ឆ្លង​ទម្រាំ​បាន វា​យឺត ហើយ​វា​រតេតរតូត មាន​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ធ្លាក់​អ៊ីចឹង​ទៅ។ ចំណែក​ស្ពាន​ប្រដឹស​នេះ ឆ្លង​ទៅ​ដោយ​រហ័ស ទាន់​ចិត្ត ហើយ​ចង់​ទៅ​ថ្មើរ​ណា​ទៅ​ថ្មើរ​ហ្នឹង»។

ចំពោះ​តម្លៃ​ឆ្លង​កាត់​ស្ពាន​មួយ​លើក​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ ៤០០​រៀល កង់ ១​គ្រឿង ២០០​រៀល ម៉ូតូ ១​គ្រឿង ៥០០​រៀល រទេះ​សេះ និង​សេះ ២.០០០​រៀល រថយន្ត​ធុន​មធ្យម ១​ម៉ឺន​រៀល រថយន្ត​ធុន​តូច​តម្លៃ ៦.០០០​រៀល។ ចំណែក​មន្ត្រី​រាជការ និង​សិស្ស​សាលា​មិន​យក​តម្លៃ​មនុស្ស​ឆ្លង​កាត់​ទេ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​កង់ ឬ​ម៉ូតូ ក្នុង​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ម្តងៗ។

ទាក់ទង​ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ​ដែរ គេហទំព័រ​បរទេស​មួយ​ឈ្មោះ ឌីស្ទីណេសិន ធិប (Destination Tips) ដែល​និយាយ​អំពី​ស្ពាន​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច​បំផុត​នៅ​លើ​ពិភពលោក​ទាំង ១៥ ក្នុង​នោះ ក៏​មាន​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ផង​ដែរ ដោយ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​រូបភាព។ ប្រជាពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ដំណើរ​នៅ​លើ​ស្ពាន​យ៉ាង​ច្រើន​កុះករ អាច​ទំនង​ជា​រូបភាព​ពលរដ្ឋ​ឆ្លង​កាត់​នៅ​រដូវ​បុណ្យ​ឆ្នាំ​ខ្មែរ។

លោក យ៉ុង អូន បញ្ជាក់​ថា តាំង​ពី​ពេល​លោក​ទទួល​សិទ្ធិ​វិនិយោគ ព្រម​ទាំង​ជំនាន់​មុនៗ លោក​ទៅ​ទៀត​នោះ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​លើ​ស្ពាន​ឫស្សី គឺ​មិន​ធ្លាប់​មាន​អ្នក​គ្រោះថ្នាក់​ឡើយ ហើយ​ខាង​លោក​តែង​ដើរ​ពិនិត្យ​ស្ថានភាព​ស្ពាន​រហូត។ ម្ចាស់​អាជីវកម្ម​កំពង់ចម្លង​រូប​នេះ​ទទួល​បាន​សិទ្ធិ​វិនិយោគ​ពី​រដ្ឋ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៤ ហើយ​នឹង​បញ្ចប់​អាណត្តិ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៩ ខាង​មុខ។ ស្ពាន​ប្រដឹស នឹង​មិន​សូវ​មាន​អ្នក​ឆ្លងកាត់​ដូច​មុន​ទៀត​ទេ បន្ទាប់​ពី​មាន​ស្ពានថ្ម​នៅ​ក្បែរ​នោះ​កសាង​រួច។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ ប្រជាពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ដីគោក និង​ដី​កោះ តែង​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ស្ពាន​ឫស្សី ទៅ​មក រួម​មាន​សិស្ស​សាលា​មក​រៀន​នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម អ្នក​ភូមិ​ដឹក​កសិផល​កសិកម្ម​ដូចជា ថ្នាំជក់ ពោត ល្ង និង​ផ្លែឈើ​ហូប​ផ្លែ​មក​លក់​នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម ជាដើម។ ម្ចាស់​អាជីវកម្ម​កំពង់ចម្លង​ដដែល​អះអាង​ថា តម្លៃ​មាន​ក្នុង​តារាង​កំណត់​ច្បាស់លាស់ ដោយ​មិន​អាច​យក​លើស​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​ពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខ្លះ​លើក​ឡើង​ថា តម្លៃ​ជាក់ស្ដែង​អាច​ខុស​គ្នា ១០០ ឬ ២០០​រៀល​ដែរ។ ទោះបីជា​បែប​នេះ​ក្តី ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ឃុំ​កោះ​មិត្ត មួយ​រូប លោក ហង្ស ស៊ីផាត មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពួកគាត់​រស់​នៅ​លើ​ដី​កោះ មិន​សោកស្ដាយ​ឡើយ​នៅ​ពេល​ស្ពាន​នេះ ត្រូវ​បាន​បាត់បង់ ពីព្រោះ​អ្នក​ភូមិ​ចង់បាន​ស្ពាន​ថ្ម ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ ពីព្រោះ​វា​ងាយស្រួល​ជាង​ឆ្លង​ស្ពាន​ឫស្សី និង​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង។ លោក​ថា បើ​នៅ​រដូវវស្សា​ផង ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាន់តែ​ពិបាក​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​ឆ្លងកាត់​ទៅមក​ថែមទៀត៖ «អ្នក​ស្រុក​អ្នកភូមិ​ចង់​បាន​ស្ពានថ្ម ព្រោះ​វា​ងាយ ហើយ​វា​ធូរ​ថវិកា ហើយ​វា​បើ​បាន​ផលិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​គេ មក​ទិញ​ដល់​កន្លែង»។ ប្រភព​ដដែល​ចង់​ឱ្យ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ពន្លឿន​ការ​កសាង​ស្ពានថ្ម ឱ្យ​បាន​ឆាប់រហ័ស ដើម្បី​បង្ក​ភាព​ងាយស្រួល និង​កាត់​បន្ថយ​ការ​ចំណាយ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ។ តាម​គម្រោង​ស្ពានថ្ម ដែល​ភ្ជាប់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​កោះ​ប៉ែន ដែល​មាន​ប្រវែង​ជាង ១​ពាន់​ម៉ែត្រ នឹង​កសាង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៧។ ស្ពាន​ថ្ម​ថ្មី​នោះ គឺ​មានឈ្មោះ​ថា ស្ពាន​កំពង់​ឆៃវ៉ាត។

ប្រធាន​មន្ទីរ​ទេសចរណ៍​ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ស៊ាន សុគុន មាន​ប្រសាសន៍​ថា បើ​ទោះ​បី​ជា​ស្ពានថ្ម​ថ្មី​នឹង​ជំនួស​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​លើ​ស្ពាន​ឫស្សី​ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ​គម្រោង​ស្ពាន​ឫស្សី​នឹង​ត្រូវ​កសាង​ឡើង​នៅ​រដូវ​ប្រាំង​ដដែល ពីព្រោះ​ដើម្បី​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​រមណីយដ្ឋាន​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន។

ជាមួយ​គ្នា​នេះ អភិបាល​រង​ខេត្ត​និង​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​សាលា​ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ជីម លាវ បញ្ជាក់​ថា អាជ្ញាធរ​នៅ​តែ​កសាង​ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ​ដដែល ពីព្រោះ​វា​ជា​ស្ពាន​ប្រពៃណី ម្យ៉ាង​ជា​ស្ពាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ប្រចាំ​ខេត្ត​មួយ​នេះ​ផង។ លោក​បន្ត​ថា ស្ពាន​ឫស្សី បាន​ជួយ​ឱ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដី​កោះ និង​ពលរដ្ឋ​ដី​គោក មាន​ទំនាក់ទំនង​ល្អ​ជាមួយ​គ្នា ហើយ​ស្ពាន​នេះ​មិន​ដែល​បង្ក​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ចំណែក​មួយ​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ផង៖ «គេ​ទៅ​លេង​សមុទ្រ​កំពង់សោម គេ​មក​ងូត​ទឹក​សាប​ទៀត ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន​នេះ គេ​ងូត​ទឹក​ហើយ មិន​បាច់​ងូតទឹក​សាប​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ទឹក​ស្អាត​ល្អ​ណាស់»។ ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​ការ​អំពាវនាវ​របស់​ប្រជាជន​ដី​កោះ អ្នក​នាំ​ពាក្យ​រូប​នេះ បញ្ជាក់​ថា ខាង​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​កង វិស្វកម្ម​ទាំង​នោះ ពន្លឿន​ការ​សាងសង់​ស្ពានថ្ម​ថ្មី ឱ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស។ លោក​អះអាង​ថា តាម​គម្រោង​ស្ពានថ្ម​ថ្មី នឹង​អាច​ដាក់​សម្ពោធ​នៅ​មុន​ពិធី​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​នា​ឆ្នាំ​២០១៧ ពីព្រោះ​បច្ចុប្បន្ន​ស្ពានថ្ម​នេះ កសាង​សម្រេច​បាន​ប្រមាណ ៧០​ភាគ​រយ​ហើយ៕

ចម្លងទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ​ វិទ្យុអាស៊ីសេរី៖ ប្រវត្តិ​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម

Advertisements
Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

សម្តេច​ព្រះ​ឧត្តម​បញ្ញា ដូង ផង់


សម្តេច​ព្រះ​ឧត្តម​បញ្ញា ដូង ផង់

សម្ដេច​ព្រះ​ឧត្តម​បញ្ញា ដូង ផង់ ប្រសូត្រ​នៅ​ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍ ៨កើត​ ខែទុតិយាសាធ សំរិទ្ធិស័ក ព.ស.២៤៧១ គ.ស.១៩៣២ នៅ​ភូមិ​ខ្ពបក្រោម ឃុំ​ស្វាយ​ឃ្លាំង ស្រុកក្រូចឆ្មារ ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ជាបុត្រ​របស់​ឧបាសក ជូ ដូង និងឧបាសិកា ញ៉េប នាង ដែល​ជា​ត្រកូលសមាទិដ្ឋិកសិករ​សុទ្ធសាធ។ ព្រះ​អង្គ​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​ ៧នាក់ (ប្រុស៤ ស្រី៣) ព្រះអង្គ​ជា​បុត្រ​ច្បង​គេ​បង្អស់។

អាយុ៧ឆ្នាំ បាន​ចូល​ទៅ​សិក្សា​នៅ​វត្ត​បទុមវតី ខ្ពបក្រោម។ អាយុ១២ឆ្នាំ​ បាន​សាង​ព្រះ​ផ្នួស​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះ​គ្រូ​ឧបជ្ឈាព្រះនាម ហៀង មោគ ដើម្បី​សិក្សា​រៀន​សូត្រ​ធម៌​អាថ៌​សិក្ខា​វិន័យ។ ព្រះ​ជន្មាយុ​១៧​វស្សា បាន​សិក្សា​ធម្មវិន័យ​ និង​វិបស្សនាធុរៈ​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះគ្រូ ហៀង មោគ។ រហូត​ដល់​ជា​ភិក្ខុ​ភាវៈ​នៅ​វត្ត​បទុម​វតី​ ព្រះឧបជ្ឈា​ឱ្យ​នាម​បញ្ញត្ត​ថា ធម្មថេរោ បន្ទាប់​មក​ព្រះ​ភិក្ខុ ដូង ផង់ បាន​បន្ត​សិក្សា​នូវ​វិបស្សនាធុរៈ​រហូត​ធ្វើ​ជា​គ្រូ​ប្រដៅ​ធម៌ (ព្រះគ្រូ​ធម្មាចារ្យ) បង្ហាត់​បង្រៀន​ធម៌​ដល់​ឧបាសក ឧបាសិកា។ ឆ្នាំ១៩៧០ ត្រូវ​ពួកទមិឡ​ឥតសាសនា​ផ្សឹក​ចាក​សិក្ខា​បទ​ ជន្លៀស​ទៅ​នៅ​ខេត្ត​ព្រៃវែង បន្ទាប់​មក​ទៅ​គីឡូ​លេខ​៦ ភ្នំពេញ។

ឆ្នាំ១៩៧៩ បាន​សាង​ផ្នួស​វិញ​នៅ​វត្ត​សន្សំ​កុសល រាជ​ធានីភ្នំពេញ ក្នុង​សំណាក់​ព្រះ​ឧបជ្ឈា​ព្រះធម្មលិខិត និល មុនី។ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៩ ព្រះ​អង្គ​បាន​សាង​ផ្នួស​ម្ដង​ទៀត​ក្នុង​សំណាក់​ព្រះឧបជ្ឈា​ព្រះសង្ឃរាជ ទេព វង្ស​ រួច​​ទៅ​គង់​នៅ​វត្ត​ចេតិយ៍​ថ្មី ក្នុង​ព្រះ​នាម​ជា​ប្រធាន​សង្ឃ​ស្រុក​ពញាឮ ខេត្ត​កណ្ដាល។ ឆ្នាំ១៩៨៦​ គង់​នៅ​វត្ត​ដើមជ្រៃ ស្រុក​ក្រូចឆ្មារ ​ក្នុង​ឋានៈ​ជា​អនុគុណ​​ខេត្ត​កំពង់ចាម មាន​ព្រះគោរម្យងារ​ជា ព្រះ​គ្រូ​ធម្មាចារ្យ​នន្ទិយោ។ ឆ្នាំ១៩៨៩ គង់​នៅ​វត្ត​ហ្លួង ​រកាខ្មុរ​កណ្ដាល ស្រុក​ក្រូចឆ្មារ។ ឆ្នាំ១៩៩៦ សម្ដេច​បាន​និមន្ត​មក​គង់​នៅ​វត្ត​មហា​នន្ទិយនេរជ្ជរារាម​និវេទ ព្រែកប្រាំង ឃុំ​កំពង់ហ្លួង ស្រុក​ពញាឮ ខេត្ត​កណ្ដាល​ រហូត​ដល់​សព្វថ្ងៃ​នេះ។

សមិទ្ធិផល​នានា​ដែល​​កសាង​បាន៖

  • អប់​រំ​បង្រៀន​ព្រះធម៌​ដល់ពុទ្ធ​បរិស័ទ​បាន​រាប់​ពាន់នាក់។
  • កសាង​វត្តសន្ធរស្សី ខ្ពបតាងួន ស្រុក​ស្ទឹងត្រង់ ឆ្នាំ១៩៦៧-១៩៧៣
  • កសាងវត្ត​បុទុមវតី ខ្ពបក្រោម ឆ្នាំ១៩៧៣-១៩៧៥
  • វត្តព្រែកជីក (ព្រែកក្ដាម) ជួលជុល​ព្រះវិហារ ឆ្នាំ១៩៨០-១៩៨១
  • វត្ត​ចេតិយ៍​ថ្មី ជួសជុលព្រះវិហារ ឆ្នាំ១៩៨១-១៩៨៤
  • វត្ត​ដើមជ្រៃ ជួសជុលព្រះវិហារ ឆ្នាំ១៩៨៤-១៩៨៦
  • អនុវិទ្យាល័យរកាខ្មុរ ស្រុកក្រូចឆ្មារ ឆ្នាំ១៩៨៦
  • វត្តហ្លួង រកាខ្មុរ កសាងព្រះវិហារ ឆ្នាំ១៩៨៩
  • វត្ត​ខ្សាច់ប្រឆេះ កសាងព្រះវិហារ ឆ្នាំ១៩៩៣
  • វត្ត​ព្រែកប្រាំង កសាងព្រះវិហារ ឆ្នាំ១៩៩៦

សមណសក្តិ៖

  • ឆ្នាំ១៩៨០-១៩៨៤ ប្រធានសង្ឃ​ស្រុក (អនុគុណ) ស្រុកពញាឮ​ ខេត្ត​កណ្ដាល
  • ឆ្នាំ១៩៨៤-១៩៩៤ អនុគុណស្រុកក្រូចឆ្មារ
  • ឆ្នាំ១៩៩៦ ប្រធានសង្ឃ​វត្ត​ព្រែកប្រាំង
  • ឆ្នាំ១៩៩៩ បានទទួល​ព្រះរាជ​ក្រិត្យ​ នស.រកត. តែងតាំង​ជា​ ព្រះបដិកធម្មរាជា​ គណៈ​ថ្នាក់ចត្វា គណៈមហានិកាយ
  • ឆ្នាំ២០០១ បានទទួល​ព្រះរាជក្រិត្យ នស.រកត. ០៩០១/៣២៩ ចុះថ្ងៃទី១៣ កញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ តែងតាំង​ឱ្យ​ឡើង​ជា សម្ដេចព្រះឧត្តម​បញ្ញា​

គ្រឿង​ឥស្សរិយយស៖

  • ព្រះរាជក្រិត្យ​ នស.រកត. ០២០១/០២៨ ចុះថ្ងៃទី០១ កុម្ភៈ ឆ្នាំ២០០១ បានទទួលឥស្សរិយយស​ មេដាយសុវត្ថារា ថ្នាក់ធិបឌិន្ទ
  • ព្រះរាជក្រិត្យ​ នស.រកត. ១០០១/៣៩៩ ចុះថ្ងៃទី២៩ តុលា ឆ្នាំ២០០១ បានទទួលឥស្សរិយយស​ ព្រះរាជាណាចក្រ​កម្ពុជា ថ្នាក់ធិបឌិន្ទ

ដក​ស្រង់​ពីសៀវភៅ៖ ជីវប្រវត្តិ​សម្ដេច​ព្រះ​ឧត្តម​បញ្ញា​ ដូង ផង់ នន្ទិយោ, សៀវភៅ​សមាទានសីល, បោះពុម្ព​លើក​ទី៣ ថ្ងៃស្រុក ១៥កើត ខែពិសាខ ឆ្នាំ​ច ព.ស.២៥៥០ ត្រូវ​នឹង​ថ្ងៃ​ទី១២ ខែឧសភា គ.ស.២០០៦។

Categories: អ្នក​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ភាពអស្ចារ្យនៃភ្នំបែកពាង


ថ្ងៃទី ២០ ខែ ឧសភា ឆ្នាំ ២០១៨ ដោយ៖ យ៉ាន់ ចាត់ថេត

ខេត្តកំពង់ចាម ៖ ភ្នំ​បែក​ពាង​នៅ​ជាប់​នឹង​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៦ ក្នុងភូមិ​បែក​ពាង ឃុំ​ជាលា ស្រុក​បា​ធា​យ ដែល​មាន​ថ្ម​មួយ​ផ្ទាំង​ធំ​​នៅ​លើ​ភ្នំ ដែល​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​ក្បាលដំរី ។ ហើយ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​ពុទ្ធបរិស័ទ​ចំណុះ​ជើងវត្ត​ដិ​ល រួម​នឹង​ចៅអធិការ​វត្ត​បាន​រៀបចំ​បុណ្យ​ដារ​ភ្នំ បានធ្វើ​ឡើង​រាល់​ឆ្នាំ​មិន​ដែល​អាក់ខាន​នោះ​ទេ ដើម្បី​បួងសួង​សុំ​សេចក្តីសុខ​ពី​ម្ចាស់​ទឹក​ម្ចាស់​ដី ។

លោកតា​ដែល​ជា​ចាស់ទុំ​ម្នាក់​ឈ្មោះ គង់ ងួ​ន អាយុ​៨២​ឆ្នាំ មានផ្ទះ​នៅ​ជិត​ជើងភ្នំ​ខាងលើ មាន​ប្រសាស​ន៍​ឲ្យ​ដឹង​នៅ​រសៀល​ថ្ងៃ​ទី​១៩ ឧសភា ២០១៨ ថា គាត់​បាន​កើត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​​ភ្នំ​បែក​ពាង​នេះ​តែ​ម្តង កាល​គាត់​នៅ​ពី​កុមារភាព​លំនៅ​ឋាន​មាន​តែ​ចំនួន​២​ខ្នង​ប៉ុណ្ណោះ​គឺ​ផ្ទះ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់ និង​ផ្ទះ​ម្តាយមីង ដែល​ពី​សម័យ​មុន​មាន​សំបូរ​ទៅ​ដោយ​ដើមឈើ​ធំ​ៗ ហើយ​ខ្ពស់​មាន​ម្លប់​ត្រឈឹង​ត្រឈៃ​ដុះ​នៅ​ជុំវិញ​ភ្នំ ជាមួយ​នោះ​ថែម​ទាំង​សំបូរ​សត្វព្រៃ​មាន​ខ្លា ដំរី និង​ប្រភេទ​សត្វ​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ជា​ច្រើន​។ នៅ​ពេល​ព្រលប់ ត្រូវ​ដុត​ភ្លើង​គប់​នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​មួយ​យប់​ទល់​ភ្លឺ ដើម្បី​ការពារ​កុំ​ឲ្យ​សត្វ​ខ្លា​ចូល​មក​។

លោកតា​បាន​រំលឹក​ថា កាលពី​ជំនាន់​ស្តេច​មុន​ៗ​ពេល​ដែល​មក​កសាង​សមិទ្ធផល​នៅ​លើ​ភ្នំ​ដិ​ល លុះ​ពេលទំនេរ ស្តេច​ទ្រង់​បាន​យាង​មក​ភ្នំ​បែក​ពាង​នេះ ជា​មួយ​នឹង​ពល​បរិវារ​ដើម្បី​បរបាញ់​សត្វព្រៃ​ជា​ការ​កំសាន្ត​ផង​ដែរ​។ បើ​តាម​ប្រវត្តិ​ភ្នំ​បែក​បែក​ពាង​នេះ ​ឫ​ហៅ​ភ្នំ​តា​កៅ ដោយ​មាន​ដំរីដេញ​ជល់​គ្នារ​ត់ទៅ​រត់​មក​​ត្រង់​ចំណុច​ភ្នំ​ជាលា ហើយ​រត់​មក​ដល់​ខាងកើត​ភ្នំ​ក៏​ជាន់​ពាង​ចាម​បែក​អស់​ ក៏​គេ​ហៅ​ថា​ភ្នំ​បែក​ពាង​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​។

ដោយសារ​តែ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ឆ្លងកាត់​ភ្លើង​សង្គ្រាមក្នុង​សម័យលន់ នល់ ព្រៃឈើ​នៅ​ជុំវិញ​ភ្នំ​ត្រូវ​បាន​កាប់​បំផ្លាញ និង​មក​ដល់​របប​ប្រល័យពូជ​សាសន៍ប៉ុល​ពត អស់ទាំង​ព្រៃ និង​សត្វ ហើយ​សត្វ​បាន​រត់​ចេញ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ៗ​អស់ ។ នៅ​លើ​ភ្នំ​មិន​មានការ​កសាង​អ្វី​នោះ​ទេ​ តែ​កាលពីដើមឲ្យ​តែ​ដល់​ពេល​រដូវ​បុណ្យ​ដារ​ភ្នំ ចាស់​ៗ​តែងតែ​នាំ​គ្នា​ប្រឹង​ដើរ​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ទាំង​លំបាក​ដើម្បី​បួងសួង​សុំ​សេចក្តីសុខ​ពី​ម្ចាស់​ទឹក​ម្ចាស់​ដី ។ ប៉ុន្តែ​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​ ពេល​ដែល​ត្រូវធ្វើ​​បុណ្យ​ដារ​ភ្នំ ដោយ​មានការ​ដឹកនាំ​ពី​ព្រះ​ចៅអធិការ​វត្ត​ភ្នំ​ដិ​ល រួម​នឹង​ពុទ្ធបរិស័ទ​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​តែ​នៅ​ជើងភ្នំ​រាល់​ឆ្នាំ​មិន​ដែល​អាក់ខាន​ម្តងណា​ទេ ។ ហើយ​មូលហេតុ​ដែល​មិន​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ ដោយសារ​តែ​ពិបាក​ឡើង​ មិន​មាន​ជណ្តើរ​ឡើង អ្នក​ភូមិ​ចង់បាន​ជណ្តើរថ្ម​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ណាស់ តែ​មិន​មាន​បច្ច័យ​សម្រាប់​សាងសង់ ។ តាម​ការ​សង្កេត​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ស​ប្តា​ហ៍​គាត់​តែងតែ​ឃើញ​មាន​ជនជាតិ​បារាំង​ជា​ច្រើន​នាក់​នាំ​គ្នា​មក​ដាក់​ខ្សែពួ​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​កំសាន្ត​លេង​ផង​ដែរ ។

លោក​ជួន សុ​ផាត ប្រធាន​មន្ទីរ​វប្បធម៌​និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ខេត្ត​វិញ​មាន​ប្រសា​ស​ន៍​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា ទាក់ទងទៅ​នឹង​រឿង​ប្រវត្តិ​ភ្នំ​បែក​ពាង ខាងលើ​ មន្ទីរ​មិន​ទាន់​មាន​ឯកសារ​ណាមួយ​ច្បាស់លាស់​នៅ​ឡើយ ។ ​តែលោក​គ្រោង​នឹង​ចាត់​ឲ្យ​មន្ត្រី​វប្បធម៌​ចុះ​ស្រាវជ្រាវ ដោយ​សួរ​ចាស់ទុំ​នៅ​ទីនោះ​ដើម្បី​ចងក្រង​ជា​សៀវភៅ​​សម្រាប់​​ទុកជា​ឯកសារ​ផង​ដែរ ៕

ចម្លង​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ ភាពអស្ចារ្យនៃ​ភ្នំ​បែក​ពាង​ទាក់ទាញ​រហូត​ដល់​ភ្ញៀវ​បរទេស​មក​ទស្សនា​យ៉ាង​ច្រើន​

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ផ្នូរ​ខ្មោច​សម័យ​លោហៈ​នៅ​តំបន់​ដី​ក្រហម


***

អត្ថបទដើម ៖ បណ្ដាញព័ត៌មានវប្បធម៌ខ្មែរ ៖ ​ផ្នូរ​ខ្មោច​សម័យ​លោហៈ​នៅ​តំបន់​ដី​ក្រហម

អាន​បន្ថែម៖ ស្ថានីយ​បុរេ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​នៅ​តំបន់​ដី​ក្រហម

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

វីដេអូ៖ សិប្បកម្ម​ផលិត​ឆ្នាំង​អាលុយមីញ៉ូម


សូម​ទស្សនា​វីដេអូ​អំពី​​សិប្បកម្ម​ផលិត​ឆ្នាំង​អាលុយ​មីញ៉ូម​ ដែល​មាន​ទី​តាំង​​នៅ ភូមិ​ដំណាក់​ស្នាយ ឃុំ​ពាមជីកង ​ស្រុកកង​មាស ខេត្ត​កំពង់ចាម ​ទាំង​ស្រុង​​ដូច​ខាង​ក្រោម៖

វីដេអូចម្លងពី ©ផ្លូវ​ទៅ​ស្រុក​

Categories: ផលិតផល | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

សៀវភៅមគ្គុទ្ទេសក៏បុរាណវិទ្យា


ភាគ ២

សៀវភៅមគ្គទេសក៏​បុរាណវិទ្យា​នៃ​ប្រទេស​កម្ពុជា សរសេរ​ដោយ​ លោក Bruno Brugier និង​នាង Juliette Lacroix ។ សៀវភៅ​នេះ​មាន​សរុប ៦ភាគ បច្ចុប្បន្ន​បោះ​បាន​ ៥ភាគ។ ក្នុង​នោះ ភាគ២ និង​ភាគ៤ មាន​និយាយពី​បុរាណ​ដ្ឋាន​មួយ​ចំនួន​ដែល​​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​កំពង់ចាម និង​ត្បូង​ឃ្មុំ​បច្ចុប្បន្ន។

ភាគ​ទី​២ និយាយ​អំពី​តំបន់​សម្បូណ៌​ព្រៃគុក និង​ទំនាប​ទន្លេសាប ក្នុង​នោះ​មាន​ភ្ជាប់​​ប្រាសាទ​​មួយ​ចំនួន​ដូ​ចជា​ ប្រាសាទ​គោក​ខ្វិត, ប្រាសាទ​ភ្នំ​ត្រប់, ប្រាសាទ​ភ្នំជើងព្រៃ និង ប្រាសាទ​គុក​ព្រីងជ្រុំ។

ភាគ​ទី៤ និយាយ​អំពី​​តំប់​ថាឡាបរិវ៉ាត់ (តាលបព៌ត) រហូត​ដល់​ ស្រី​សន្ធរ (ស្រី​សន្ធរ​ក្នុង​ន័យ​ទូលំទូលាយ​ជាង​ស្រុក​ស្រី​សន្ធរ​)។ ក្នុង​នោះ​មាន​ភ្ជាប់​ប្រាសាទ​មួយ​ចំនួន​ដូចជា ប្រាសាទ​គុក​អំពិល​ទ្វារ, ប្រាសាទព្រះធាតុ​ទឹកឆា, គុក​តាព្រហ្ម, ប្រាសាទ​គុក​យាយហម, ប្រាសាទ​ព្រះធាតុ​បារាយណ៍, ប្រាសាទនគរ​បាជ័យ​, ប្រាសាទ​គុក​ល្វា​ទេរ​ និង​ក្រុម​ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ហាន់​ជ័យ​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ នៅ​ខេត្ត​ត្បូង​ឃ្មុំ​វិញ មាន​បុរាណ​ដ្ឋាន​មួយ​ចំនួន​ដូចជា ប្រាសាទ​ព្រះធាតុ​ព្រះ​ស្រី, ប្រាសាទ​ព្រះ​ធាតុ​ខ្ទុំ, ប្រាសាទជើង​អង, ប្រាសាទ​ព្រៃគី, ប្រាសាទ​ព្រះធាតុ​ចេតិយ និង​ប្រាសាទព្រះធាតុ​ធំ តូច នៅ​ក្នុង​បន្ទាយ​ព្រៃនគរ។ បុរាណ​ដ្ឋាន​មួយ​ចំនួន​ដែល​មិន​មាន​សេស​សល់​សំណល់​បុរាណ​វិទ្យា​ធំ​ដុំ​មិន​ត្រូវ​បាន​សរសេរ​បញ្ចូល​នោះទេ។

សៀវភៅ​ទាំង​ពីរ​នេះ​អាច​រក​បាន​នៅ​ ហាង​លក់​សៀវភៅ​ Carnet d’Asie ដែល​មានទី​តាំង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​វិទ្យាស្ថាន​បារាំង​កម្ពុជា ក្នុង​តម្លៃក្រោម​ ៣០ ដុល្លារ​អាមេរិច។

ភាគ ៤

Categories: សៀវភៅ | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ពិធី​ចាប់​ត្រី​ប្រចាំ​ឆ្នាំនៅ​ភូមិ​សាទុំ


ថ្ងៃទី ០៦ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០១៨ ដោយ៖ ស្រីណា

ខេត្តត្បូងឃ្មុំ ៖​ មនុស្ស​ម្នា​ក្មេង​ចាស់​ប្រុស​ស្រី​រាប់​ពាន់​នាក់ បាន​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​ចាប់​ត្រី​នៅ​ត្រង់​​ចំណុច​ត្រពាំង​ក្រម ភូមិ​សា​ទុំ ឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន ស្រុក​មេមត់ ដោយ​ពួក​គាត់​ប្រើប្រាស់​តែ​ឧបករណ៍​នេសាទ​បុរាណ​ប៉ុណ្ណោះ​ ឱ្យ​ស្មើភាព​គា្ន ដូច​ជា​ឈ្នាង អង្រុត ឆ្នុក ដែល​ពិធី​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​៤ មីនា ដោយ​ម្នាក់​ៗ​មាន​ទឹកចិត្ត​សប្បាយ​រីករាយ ។ ក្នុង​នោះ ​អ្នក​ណា​ដែល​ពូកែ​រក​អាច​បាន​កន្លះ​ថង់​ក៏​មាន ។ ពិធី​នេសាទ​ត្រី​រួម​គ្នា​នេះ​ បាន​កើត​មាន​ជា​ទម្លាប់​ពី​បុរាណកាល​រហូត​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃ និង​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្វើ​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ផង​ដែរ ។

លោក អួ​ច យឿ​ង មេឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន​ប្រាប់​កោះសន្តិភាព​ឱ្យ​ដឹង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​៥ មីនា​ថា អ្នក​ដែល​នេសាទ​ត្រី​ក្នុង​ត្រពាំង​ខាងលើ មាន​ពលរដ្ឋ​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី មិន​ត្រឹមតែ​ឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ មាន​មក​ពី​ឃុំ​ជិតខាង​ដោយ​ក្នុង​ដៃ​ម្នាក់​ៗ សុទ្ធតែ​មាន​ឧបករណ៍​នេសាទ​បុរាណ​ស្របច្បាប់ ដោយ​នាំ​គ្នា​ហ៊ោ​រក​ញ្ច្រៀ​វ​សប្បាយ​ពេល​ដែល​ចាប់​បាន​ត្រី មាន​អ្នកខ្លះ​នាំ​គ្នា​អាំង ដើម្បី​ទទួលទាន​ជាមួយនឹង​បាយ​ដែល​វេច​ពី​ផ្ទះ ។

លោក​មេឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន​បាន​រំលឹក​ថា នៅ​រដូវប្រាំង​មក​ដល់ ពេល​មុន​ចុះ​ចាប់​ត្រី​១​ខែ គឺ​មាន​កម្លាំង​ប្រជា​ការពារ​ជា​ច្រើន​នាក់ បាន​នាំ​គ្នា​ចុះ​មក​ការពារ​នៅ​តាម​មាត់បឹង ដោយ​មិន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ប្រើប្រាស់​ឧបករណ៍​ល្មើសច្បាប់​មក​ឆក់​ត្រី​ក្នុង​ត្រពាំង​ដ៏​ធំ​នេះ​ទេ ។ បន្ទាប់​មក​ទៀត មុន​ពេល​ដែល​មាន​ពិធី​ចុះ​ចាប់​ត្រី​ចំនួន​២​ថ្ងៃ ក៏​មាន​ដាក់​ធុងបាស និង​ល្បែង​កម្សាន្ត​ផ្សេង​ៗ​ទៀត ដើម្បី​ជា​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ​ទាំងថ្ងៃទាំងយប់​នៅ​មាត់បឹង​មាន​ម្លប់​ដើមឈើ ។

សម្រាប់​ផ្ទៃដី​បឹង​ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ត្រពាំង​ក្រម​នេះ​វិញ​នៅ​ក្នុង​រដូវវស្សា មាន​ទំហំ​ប្រមាណ​២០​ហិ​កតា​គឺ​ទឹក​ល្វឹងល្វើយ ។ លុះដល់​ខែប្រាំង ទឹក​បឹង​នានា​នៅ​ផ្នែក​ខាងលើ បាន​ហូរ​ធ្លាក់​ចូល​មក​បឹង​ធំ​តែ​មួយ ដោយ​នាំ​ត្រី​មក​ជាមួយ​ផង ហេតុនេះ​ទើប​ធ្វើ​ឱ្យ​សំបូរ​ត្រី លើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ប្រមាណ​១​ហិ​កតា ។ ចំពោះ​ត្រី​វិញ​មាន​ត្រី​អណ្តែង ត្រី​កញ្ចុះ ត្រី​ឆ្ពិន ត្រី​ក្រាញ់ ត្រី​រ៉ស់ មាន​គ្រប់​ប្រភេទ ។ពិធី​ប្រពៃណី​នេះ​ក៏​ជា​សោភ័ណ​ភាព​និង​បញ្ជាក់​ពី​សាមគ្គី​ភាព រវាង​អ្នក​ភូមិ​គួរ​ឱ្យ​កត់សម្គាល់​ផង​ដែរ ។ ក៏​មាន​ដើមឈើ​តូច​ធំ​បាន​ចោល​ម្លប់​ត្រឈឹងត្រឈៃ និង​ជា​មួយ​នោះ​ក្នុង​នាម​អាជ្ញាធរ​ឃុំ ក៏​មាន​ផែនការ​នឹង​ធ្វើការ​ដាំ​ដុះ​ដើមឈើ​បន្ថែម​ទៀត ឱ្យ​កាន់តែ​ច្រើន​ឡើង​ៗ​ក្នុង​រយៈ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ខាង​មុខ សម្រាប់​ឱ្យ​ពលរដ្ឋ​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ជ្រក​ជា​ម្លប់ ។

លោក​អនុសេនីយ៍ឯក បេង ឫ​ទ្ធី នាយ​ប៉ុស្តិ៍​រដ្ឋបាល​ឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន បាន​ប្រាប់​ឱ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ពិធី​ចាប់​ត្រី​ម្តង​ៗ​ប្រចាំឆ្នាំ​រូប​លោក​បាន​ដឹកនាំ​កម្លាំង​ប៉ុស្តិ៍​រដ្ឋបាល​ចុះ​ទៅ​រក្សា​ការពារ​សន្តិសុខ​ជូន​ពលរដ្ឋ ដែល​បាន​មក​កម្សាន្ត​ចាប់​ត្រី​ដោយ​មាន​មនុស្ស​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់ បាន​ចូលរួម​ច្រើន​កុះករ​រហូត​ដល់​ទៅ​រាប់​ពាន់​នាក់ ។ លោក​ថា ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ត្រពាំង​ក្រម​នេះ​ប្រជាពលរដ្ឋ​តែងតែ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ចាប់​ត្រី ដោយ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​មិន​ដែល​អាក់ខាន​ម្តងណា​ទេ ។ ជាមួយ​នោះ​រូប​លោក​សូម​អំពាវនាវ​ដល់​ពលរដ្ឋ​មេត្តា​នាំ​គ្នា​ខិតខំ​ប្រឹង​ថែរក្សា ពពួក​មច្ឆា​ជាតិ​តូច​ធំ ឱ្យ​បាន​នៅ​គង់វង្ស​យូរអង្វែង ពោល​គឺ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​ឧបករណ៍​នេសាទ​ខុសច្បាប់ ដើម្បី​ឱ្យ​ត្រី​កាន់តែ​សំបូរ​ឡើង​ៗ ។

ពិធី​ខាងលើ​នេះ ​មាន​អ្នកខ្លះ​ចាប់​បាន​ត្រី​ពី​១​គីឡូក្រាម​ក្នុង​ម្នាក់ តែបើ​អ្នកខ្លះ​ពូកែ​ប៉ិន​ប្រសប់​និង​រហ័សរហួន​អាច​បាន​កន្លះ​បាវ​ក៏​មាន​ដែរ​។ ក្រោយ​ពេល​ចាប់​បាន​ត្រី​ហើយ គេ​នាំ​គ្នា​ដុត​អាំង​រួម​គ្នា​ហូប​ជុំ​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ​ ៕​​

ចម្លងចេញទាំងស្រុង​ពីវេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ គ្រាន់តែឃើញក៏សប្បាយដែរ ប្រពៃណីចាប់ត្រី១ឆ្នាំ​ម្តងរបស់អ្នក​ភូមិ​នេះ

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ប្រពៃណី​ធ្វើ​ត្បាល់បុក​ និង​ត្បាល់​កិនម្សៅ​​តាំង​ពី​​បុរាណ​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន


ថ្ងៃទី ១០ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០១៧ ដោយ៖ បុប្ផា បុប្ផា

ខេត្តកំពង់ចាម ៖ ការ​ផលិត​ត្បាល់បុក និង​ត្បាល់កិនម្សៅ​ជា​ជំនាញ​តាំងពី​ដូនតា​បាន​រក្សា​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​នៅ ​ភូមិ​ទួល​តា​កោ ឃុំ​ជ្រៃ​វៀន ស្រុក​ព្រៃឈរ ។ អ្នក​ភូមិ​ផលិត​រួច​បាន​ដាក់​លក់​នៅ​មុខ​ផ្ទះ ។ មាន​អ្នកទិញ​ដឹក​តាម​រថយន្ត​ដឹក​យក​ទៅ​លក់​បន្ត​នៅ​ខេត្ត ឆ្ងាយ​ៗ ជាប់​ព្រំដែន​ថៃ ។

អ្នកស្រី​ធូ នាង អាយុ​៥២​ឆ្នាំ ឱ្យ​ដឹង​កាលពី​ពេល ថ្មី​ៗ​កន្លង​មក​ថា តាំងពី​គាត់​ដឹងក្តី​មក​បាន​ចាប់​យក​របរ​ផលិត​ត្បាល់បុក​ធ្វើ​អំពី​ថ្មបាយក្រៀម ។ ក្រោយ​ថ្ងៃ​រំដោះ​៧ មក​រា ១៩៧៩​ ត្បាល់​១​ លក់​បាន​៥​រៀល ។ ក្រោយមក​ទៀត​លក់​បាន​១ តម្លៃ​២០០០​រៀល ដោយ​មាន​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ទី​ជិត​ទី​ឆ្ងាយ​ទៅ​ទិញ​ជា​ហូរហែ ។

អ្នកស្រី​ធូ នាង ឱ្យ​ដឹង​ថា​ពេល​សំបូរ​ថ្ម​ងាយស្រួល​រក​យក​មក​ធ្វើ​ត្បាល់បុក និង​ត្បាល់កិន​ដែល​មាន​ចំងាយ​ពី​ផ្ទះ​ប្រមាណ​ជា​១០​គីឡូម៉ែត្រ ។

«​របរ​នេះ​មិន​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីវភាព​ខ្ញុំ​ធូរធារ​ទេ​គ្រាន់តែ​អាច​ដោះស្រាយ​ជីវភាព​គ្រួសារ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំ​បោះបង់​របរ​នេះ​ជិត​១០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ​តាំងពី​គេ​ប្រើប្រាស់​ម៉ូ​ទ័​រ​ដើម្បី​កៃ​ច្នៃ​ធ្វើ​ត្បាល់​មក តែ​ប្អូន​របស់ខ្ញុំ​នៅ​តែ​បន្ត​អាជីព​នេះ​ដដែល ។ ខ្ញុំ​កម្លាំង​ខ្សោយ​ត្រូវ​ងាក​ទៅ​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ស្ករត្នោត​លក់​ម្តង ព្រោះ​ធូរស្រាល​កម្លាំង​ជាង​មុន​បន្តិច ខណៈ​អ្នក​ភូមិ​របស់ខ្ញុំ​ជា​ច្រើន​នៅ​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ត្បាល់​នេះ​ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​» ។

ស្ត្រី​ឈ្មោះ​ជុន ចាន់​ថា អាយុ​៣៦​ឆ្នាំ ឱ្យ​ដឹង​ថា ធ្វើ​ត្បាល់បុក ដំបូង​ៗ​ពិបាក​ណាស់​ដោយពេល​ដាប់ថ្ម​មុត​ហូរ​ឈាម តែ​ក្រោយ​ពី​ចេះ​ស្ទាត់​លែង​មុត​ទៀត​ហើយ ។ លុះ​ពេល​មាន​ប្តី​ហើយ​នាង​នៅ​តែ​បន្ត​របរ​នេះ​ដដែល ដោយ​ក្នុង​១​ថ្ងៃ​អាច​ធ្វើ​បាន​ប្រមាណ​២០​ត្បាល់ ទទួល​បាន​កម្រៃ​៤​ម៉ឺន​រៀល ។

ថ្ម​ដែល​យក​មក​ធ្វើ​ត្បាល់​គឺ​ថៅកែ​ដឹក​ពី​ទី​ឆ្ងាយ ដោយ​គេ​កែ​ច្នៃ​ចេញ​រាង​ជា​ត្បាល់​ស្រាប់ ដូច្នេះ​ធ្វើ​រហ័ស​ទាន់ចិត្ត​មិន​ចំណាយពេល​យូរ​ទេ ។

ស្ត្រី​ឈ្មោះ​ជុន ចាន់​ថា បញ្ជាក់​ថា រាល់ថ្ងៃ​ធ្វើ​ត្បាល់បុក​ប្រើប្រាស់​ម៉ូ​ទ័​រ​សម្រាប់​ខាត់​សំលៀង ហើយ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ឈ្មួ​ល​១ ​តម្លៃ​២៥០០​រៀល ។ ក្នុង​ពេល​ណា​ដែល​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ធ្វើ​មិនកើត​ទេ ដោយ​ខ្លាច​ឆ្លង​ចរន្តអគ្គិសនី​ឆក់ ។

របរ​ធ្វើ​ត្បាល់​នេះ​អ្នកស្រី​ជុន ចាន់​ថា ចេះ​ត​ពី​ម្តាយ តែ​កូន​ៗ​របស់​គាត់​មិន​ឱ្យ​ប្រកប​របរ​នេះ​ទេ ព្រោះ​យ៉ាប់យ៉ឺន​កម្លាំង​ពេក​និង​មិន​បាន​ជួ​យ​ឱ្យ​ជីវភាព​ធូរធារ​ទេ ៕

ចម្លង​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ ប្រពៃណី​ធ្វើ​ត្បាល់បុក​និង​ត្បាល់កិនម្សៅ​តាំងពី​បុរាណ​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ចេតិយព្រះចៅអធិការវត្តភ្នំហាន់ជ័យ


នៅ​លើ​ភ្នំ​ហាន់ជ័យ ជុំវិញ​ព្រះ​វិហារ​មាន​ចេតិយ​មួយ​ចំនួន ក្នុង​នោះ​មាន​ចេតិយ​បី​ជា​ចេតិយ​អតីត​ព្រះ​គ្រូ​ចៅ​អធិការ​វត្ត​នេះ។ ខ្ញុំ​សូម​បង្ហាញ​រូប​ចេតិយ និង​ចារឹក​ថ្មី​ដែល​គេ​ធ្វើ​ប្រថាប់​លើ​តួ​ចេតិយ​តែ​ម្ដង។

គួរ​បញ្ជាក់ថា ចេតិយ​ចាស់​ជាង​គេ​នោះ​ត្រូវ​បាន​សាង​សង់​តំណាល​នឹង​ ខ្លោងទ្វារខាង​កើត នៃ​ព្រះ​វិហារ។

Categories: កម្រង​រូបភាព, រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ចារឹក​លើ​ខ្លោងទ្វារវិហារវត្តជ័យគីរី


វត្ត​ជ័យ​គីរី ឬ​ហៅ​តាម​ទម្លាប់​ថា វត្ត​ភ្នំ​ហាន់​ជ័យ ស្ថិត​នៅ​​តាម​បណ្ដោយ​ដង​ទន្លេ​មេគង្គ ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ ២០​គីឡូម៉ែត្រ​ខាង​ជើង​ក្រុង​កំពង់​ចាម។ ក្នុង​ប្លុក​នេះ ធ្លាប់​មាន​អត្ថបទ​មួយ​ចំនួន​អំពី​ភ្នំ​នេះ​​​ដែរ ដោយ​ដក​ស្រង់​មក​ពី​ប្រភព​នានា ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មិន​និយាយ​វែង​ឆ្ងាយ​អ្វី​ទាក់ទង​នឹង​រឿង​នេះ​​ទៀត​ទេ។ ក្នុង​ប្រកាស​នេះ ខ្ញុំ​សូម​បង្ហាញ​ពី​ចារឹក​មួយ​នៅ​ផ្នែក​ខាង​លិច​នៃ​ខ្លោង​ទ្វារ​ខាង​កើត​ នៃ​វិហារ​វត្ត​ជ័យ​គិរី​នេះ​​ឯង។ រូប​ថត​ និង​អត្ថបទ​ជា​សំណេរ​បុរាណ (សំណេរ​តាម​និយាយ) នេះ​ ថត និង​ចម្លង​ជា​ថ្មី​ដោយ​លោក ហ៊ុន ឈុន​តេង។ ឯ​សំណេរ​បច្ចុប្បន្ន​ដែល​ខ្ញុំ​សរសេរ​នេះ ក៏​ទទួល​បាន​ការ​ជួយ​តម្រែ​តម្រង់​ពី​លោក​ដែរ។

រូបថត និងអត្ថបទ៖ ហ៊ុន ឈុនតេង

សំណេរ​បច្ចុប្បន្ន

វត្តភ្នំមានជ័យគិរីមង្គលឧត្តម

៙ថ្ងៃអាទិត្យ ១១រោជ ខែជេស្ឋ នៅក្នុងវស្សានរដូវ ឆ្នាំជូត នក្សត្រ ឆស័ក សិរីសុភមស្តុវរៈមង្គលាជ័យាតិរេក ព្រះពុទ្ធសករាជព្រះសាសនាកន្លងបានហើយ ២៤៦៧ ព្រះវស្សា សល់​ខាន​​នៅ ២៥២៣ ព្រះវស្សាសិរី ក៏​​ជួប​ចប់​គ្រប់​គ្រាន់​ជួន​ជា ៥ពាន់ព្រះវស្សា ស្រេចបរិបូណ៌ហោង៕៙៚ លោកគ្រូចៅអធិការ (កើត) និងភិក្ខុ សាមណេរ ឧបាសក ជើងវត្តឆ្ងាយជិត ខ្មែរចិន មានចិត្តសទ្ធាកសាង ព្រះចេតិយតម្កល់ព្រះពុទ្ធរូប និងព្រះធាតុព្រះឧប្បជ្ឈាព្រះនាម​ឈ្មោះ (ហង់) និង​ក្លោង​ទ្វារ​តាំង​ថ្វាយ​ព្រះ​ពុទ្ធ ព្រះ​ធម៌ ព្រះសង្ឃ ព្រះរតនត្រៃ កែវ​ទាំង​បី ខ្ញុំ​សូម​ប្រាថ្នា​​ឱ្យ​បាន​សេចក្ដី​សុខ​សម្រេច​មគ្គផល​ដល់​សម្បត្តិ​សួគ៌​ និព្វាន បច្ចយោ ហោន្តុ។​៚

ពន្យល់​ពាក្យ

  • ថ្ងៃ​ចាប់​រាប់​ពី​ថ្ងៃអាទិត្យ, ១ = អាទិត្យ, ២ = ចន្ទ…
  • ᧡ គឺ ១កើត,᧢ គឺ ២កើត​…
  • ᧱ គឺ ១រោជ, ᧲ គឺ ២រោជ…
  • ខែ​ចាប់​រាប់​ពីខែ​មិគសិរ, ១ = មិគសិរ, ២ = បុស្ស…
  • ពុទ្ធសករាជ ២៤៦៧ ត្រូវ​នឹងគ្រឹស្តសករាជ ១៩២៣
  • សិរីសុភមស្តុវរៈមង្គលាជ័យាតិរេក ជាពាក្យ​ប្រារព្ធ​ដែល​គេ​ឃើញ​មាន​ជា​ហូរ​ហែ​​នៅ​លើ​ចារឹក​នៅ​សម័យ​កណ្ដាល
  • សួរ នេះ​ជា​សំណេរ​នៃ​ពាក្យ «សួគ៌» ត្បិតថា​សព្វថ្ងៃ​យើង​សរសេរ​តាម​សំណេរដើម (ស្វគ៌, ដូរ ្វ ទៅជា ួ) ក៏​យើង​នៅ​តែ​​និយាយ និង​អានថា /សួ/ ដូច្នេះ​ហើយ​ទើប​ពេល​នោះ​ គេ​សរសេរ​តាម​និយាយ។ ខ្មែរ​នៅ​សុរិន្ទ្រ គាត់នៅ​បញ្ចេញ​សំឡេង​ /រ/ នៅឡើយ។
  • ន្យីពានអ្នក នេះ​ជា​សំណេរ​នៃ​ពាក្យ «និព្វាន» នេះ​ឯង តែ​ថែម​ «អ្នក» ដើម្បី​បញ្ចេញ​ខ្យល់​ដូច​ក្នុង​ភាសា​បាលី​ដែល​បញ្ចប់​ដោយ «ន»។ តាមសំណេរ គេគួរអានជា /នី-ពាន-នៈ/ មិនមែន /និ-ពា-នៈ/ ទេ។ វាបង្ហាញឲ្យឃើញពីការប្រែប្រួលអំណាន «និព្វាន» ខុសពីបាលី បាលីអានជា /និព-ពា-នៈ/
  • និព្វាន បច្ចយោ ហោន្តុ៖ ដោយអំណាចនៃធម្មទាននេះ សូមបានជាបច្ច័យសម្រេចដល់ព្រះនិព្វានទៅហោង!!!

***

អានបន្ថែម៖

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | 6 មតិ

បង្កើត​វេបសាយ​ឬ​ប្លក់​មិន​គិត​ប្រាក់​មួយ​នៅ WordPress.com.

%d bloggers like this: