ការធ្វើដំណើរ

​​ក្បាលទឹក និង​ប្រាសាទ​ទឹកឆា


kbal tek

នៅ​ពេល​ថ្មីៗ​ នេះ​មាន​ការ​បង្កើត​រមណីយដ្ឋាន​ថ្មី​តូច​មួយ​នៅ​តំបន់​ទឹក​ឆា អ្នក​ផង​គេ​ហៅ​តំបន់​នោះ​ថា ក្បាល​ទឹក ។ តំបន់ ក្បាល​ទឹក​ នេះ​គឺ​ជា​ចំណុច​ប្រភព​ទឹក​ចេញ​ធម្មជាតិ​ដែល​ហូរ​ពី​កើត​ទៅ​លិច​ចាក់​ទៅ​តំបន់​ទឹក​ឆា ។ ដោយ​សារ​តែ​តំបន់​នេះ​ជា​ចំណុច​ទឹក​ចេញ ដូច្នេះ​គេ​ក៏​ហៅ​តំបន់​នេះ​ថា ក្បាល​ទឹក​ៗ តែ​​ម្ដង​ទៅ ។

កាល​ពី​ដើម​មក​ហើយ អ្នក​ផង​ដែល​និយម​ហែល​ទឹក​លេង តែង​តែ​ទៅ​លេង​ទឹក​នៅ​តំបន់​ទឹក​ឆា នៅ​វេលា​ចូល​ឆ្នាំ ឬ​បុណ្យ​ប្រពៃណី​ផ្សេងៗ ។ គួរ​បញ្ជាក់​ផង​ដែរ​ថា ទឹក​ឆា​នេះ​ជា​អាង​ទឹក​ដែល​ធ្វើ​ដោយ​មនុស្ស​ផ្ទាល់ (បារាយណ៍) ដែល​មាន​អាយុ​កាល​រាប់​រយ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ហើយ​ទទួល​បាន​ការ​ជួល​ជុល​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា​ផង​ដែរ ដែល​ចុង​ក្រោយ​នេះ​មាន​ការ​ធ្វើ និង​លើក​ជើង​ទំនប់​ពី​ស៊ីម៉ង់​តែ​ម្ដង ។

កាលពី​សប្ដាហ៍​មុន ខ្ញុំ​បាន​ឆៀង​ទៅ​លេង​តំបន់​ក្បាល​ទឹក​ដោយ​បាន​ហូប​បាយ​ថ្ងៃត្រង់​នៅ​ទីនេះ​ទៀត​ផង (តម្លៃ​ថ្លៃ​ល្មម​ – ពិបាក​នឹង​ត​ដែរ ព្រោះ​ជា​តំបន់​ដាច់​ស្រយាល) បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​អើត​ប្រាសាទ​ទឹក​ឆា​ធំ (មាន​ប្រាសាទ​តូច) ជា​លើក​ទី ២ ។ អត្ថបទ​លម្អិត​អំពី​ប្រាសាទ​នឹង​មាន​ផ្សាយ​នៅ​ប្រកាស​ក្រោយ ។

tek chhar lintel

ផ្ដែរ​ក្នុង​រចនាបថ ???

ដើម្បី​ចុច​មើល​ទីតាំង​រមណីយដ្ឋាន​ទឹកឆា និង​ក្បាលទឹក ចុច​ត្រង់​នេះ !

Categories: កម្រង​រូបភាព, ការធ្វើដំណើរ, រមណីយដ្ឋាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | 5 មតិ

ឡើង​​ភ្នំ​ចរចា​ មិន​បាន​សម្រេច​


វត្ត​នៅ​លើ​ភ្នំ​ជីលា

ខ្ញុំ​បាន​ចេញ​ដំណើរ​ពី​ភ្នំ​ពេញ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ១១ ដើម្បី​មក​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី​ប្រពៃណី​ខ្មែរ ព.ស. ២៥៥៧ នៅ​ឯ​ស្រុក​កំណើត ។ ខ្ញុំ​ចាប់​ចេញ​ដំណើរ​​នៅ​ម៉ោង ១១ ព្រឹក ដោយ​ជិះ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ ៥ ។ ប្រហែល​ជា​ម៉ោង ១២ និង​៣០​នាទី​ ថ្ងៃត្រង់​ខ្ញុំ​បាន​​មក​ដល់​ស្ពាន​ព្រែក​ក្ដាម (Made in China) ដែល​កំពុង​ឃើញ​មាន​ជួល​ជុល​ជា​បណ្ដើរៗ ។

ម៉ោង​ប្រហែល​ជា​ ១​ ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​​​​ ភ្នំ​ជីលា​ចរចា ។ ខ្ញុំ​បាន​សួរ​អ្នក​ស្រុក​ជិត​នោះ​រក​ ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ចរចា តែ​គាត់​​​មិន​បាន​ដឹង​នោះ​ទេ ។ គាត់​បាន​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សាក​ឡើង​លើ​ភ្នំ​ជីលា ដែល​មាន​វត្ត​មួយ​ស្ថិត​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ (ភ្លេច​ឈ្មោះ​វត្ត​ដូច​គេ​លុប) ។

ភ្នំ​ជីលា មាន​កម្ពស់​ប្រហែល​ជា ៣០ ទៅ ៤០ ម៉ែត្រ​ ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​ឡើង​តាម​ជណ្ដើរ ក៏​ប៉ុន្តែ​ក៏​មាន​ផ្លូវ​ជិះ​វាង​ឡើង​ដល់​លើ​កំពូល​​ភ្នំ​ដែរ​ដោយ​ឆ្វែល​តាម​ចង្កេះ​ភ្នំ​ចម្ងាយ​ប្រហែល​ជា ១ គ.ម៉. ។ ភ្នំ​នេះ​មា​ន​ផ្ទៃ​រាប​ស្មើ​ ដែល​​បង្ក​លក្ខណៈ​ងាយ​ស្រួល​សម្រាប់​ខ្ញុំ​ដើម្បី​និង​ពិនិត្យ​ទេសភាព​តំបន់​នៅ​ជុំ​វិញ​នោះ ។ ទេស​ភាព​​​មើល​ពី​លើ​ភ្នំ​ជីលា​នេះ​ពិត​ជា​ស្រស់​ត្រកាល​ណាស់ បើ​ទោះ​ជា​ផ្ទៃ​មេឃ​មាន​សភាព​ក្ដៅ​ហែង បូក​រួម​នឹង​វាល​ស្រែ​ដែល​សល់​តែ​គល់​ជញ្ជ្រាំង​ក្ដី ។

បន្ទាប់​ពី​សាក​សួរ​ព្រះ​សង្ឃ​រក​ ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ចរចា​ ​និង​ទទួល​បាន​ព័ត៌មាន​លម្អិត​រួច​មក​ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ថ្វាយ​បង្គំ​លា​ព្រះ​អង្គ​ដើម្បី​ទៅ​មើល​ប្រាសាទ​នៅ​ឲ្យ​ជាក់​នឹង​ភ្នែក​តែ​ម្ដង ។ ផ្លូវ​ចូល​ទៅ​កាន់​ប្រាសាទ​នោះ​ស្ថិត​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ (ទិស​ដៅ​ ភ្នំ​ពេញ – កំពង់ចាម) ដោយ​ត្រូវ​ជិះ​ក្រោម​ផ្ទាំង​ថ្ម​ដ៏​ធំ​មួយ​នៅ​ជើង​ ភ្នំ​បែក​ពាង ដែល​ជា​ភ្នំ​ថ្ម​​​ដុះ ។ ខ្ញុំ​បាន​ជិះ​ចូល​ដោយ​សន្សឹម​ៗ និង​បាន​ចូល​ទៅ​សួរ​រក​ផ្លូវ​ទៅ​កាន់​ ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ចរចា ពី​បង​ៗ​ ទាហាន​មួយ​ក្រុម​ដែល​កំពុង​​ពិសា​សុរា ។ បង​ៗ ទាំង​​នោះ​ដែល​មាន​សន្ដាន​ចិត្ត​ល្អ​បាន​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​ ពិត​ជា​មាន ​ប្រាសាទ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ចរចា​ មែន ក៏​ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​សុំ​អនុញ្ញាត​ពី​មេបញ្ជាការ​កងវរសេនាតូច​ដែល​ឈរ​ជើង​នៅ​ទី​នោះ​សិន ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ជិះ​បន្ត​ចូល​ទៅ​ទៀត ដោយ​ចូល​ទៅ​ដល់​ក្នុង​បន្ទាយ​តែ​ម្ដង និង​មើល​ឃើញ​ប្រាសាទ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​កូន​ភ្នំ​កម្ពស់​ប្រហែល​ជា ២០ ម៉. ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​គួរ​ឲ្យ​សោកស្ដាយ​​គេ​មិន​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​មើល​ប្រាសាទ​នោះ​ទេ ដោយ​មូលហេតុ​ មាន​ការ​សំខាន់ ។

ខ្ញុំ​ចាកចេញ​​មក​វិញ​ទាំង​សោកស្ដាយ​ព្រោះ​បាន​ឃើញ​ប្រាសាទ​នៅ​នឹង​មុខ​ទៅ​ហើយ ។ ខ្ញុំ​បាន​ឆៀង​​ចូល​លា​បង​ៗ ទាហាន​ដែល​​បាន​ប្រាប់​ផ្លូវ​ខ្ញុំ​នោះ​ មុន​នឹង​​បន្ត​ដំណើរ​​ទៅ​កាន់​ស្រុក​កំណើត ។ ដោយ​នឹក​ស្ដាយ​ពេក ក្រោយ​ពី​ជិះ​មក​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​បាន​ប្រហែល​ជា​ ១ គ.ម៉. ខ្ញុំ​ព្យាយាម​រក​មើល​ប្រាសាទ​នោះ​ពី​ចម្ងាយ​ ជា​ភព្វ​ល្អ​ប្រាសាទ​នោះ​​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ល្មម​និង​​អាច​មើល​ឃើញ​បាន (ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ជិះ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​នេះ​រាប់​សិប​ដង​ហើយ ក៏​ប៉ុន្តែ​មិន​ដែល​ចាប់​ភ្លឹក​នឹក​ដល់​ថា​មាន​ប្រាសាទ​នេះ​សោះ) ។

ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ទាញ​យក​កាម៉េរ៉ា​សំណព្វ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ដើម្បី​ថត​រូប​ប្រាសាទ​នេះ​ពី​ចម្ងាយ ។ បើ​ទោះ​ជា​មិន​បាន​ឡើង​ទៅ​មើល​ដល់​ជិត​ជាក់​នឹង​ភ្នែក​ក្ដី ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​រីករាយ​ជា​អនេក​ដែល​ឃើញ​ប្រាសាទ​នេះ​នៅ​ឈរ​​ជ្រងោ​ៗ ហើយ​សង្ឃឹម​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​ភព្វ​បាន​ឡើង​ទៅ​ឃើញ​ប្រាសាទ​នេះ​ដោយ​ផ្ទាល់​ភ្នែក និង​បាន​ប៉ះ​កាន់​ថ្ម​បុរាណ​ដ៏​សក្ដិសិទ្ធិ​ទាំង​នេះ ។

រូប​បង្រួម ថត​ពី​ផ្លូវ​ជាតិ

អាន​បន្ថែម​មូល​ហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​មាន​ប្រាសាទ​នៅ​លើ​​ភ្នំ​ចរចា ៖ ប្រាសាទ​លើ​ភ្នំ​ចរចា

Categories: ការធ្វើដំណើរ | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

កំណាត់​ផ្លូវ កំពង់ចាម ភ្នំពេញ


កំណាត់ផ្លូវ កំពង់ចាម-ភ្នំពេញ មានរយៈចម្ងាយ 124 គ.ម ដែលក្នុងនោះ 42 គ.ម ត្រូវបើកបរក្នុងទឹកដី ខែត្រកណ្ដាល ឯ 82 គ.ម ទៀតក្នុងទឹកដី ខែត្រកំពង់ចាម ។ រួមជាមួយនោះផងដែរ យើង​​ត្រូវ​​ធ្វើ​​ដំណើរ​លើ​​ផ្លូវ​ជាតិ​ចំនួន 2 ខ្សែ ៖

  • ខ្សែទី 1 ផ្លូវជាតិលេខ 6A ពី ភ្នំពេញ ទៅដល់ ស្គន់ ស្រុកជើងព្រៃ មានរយៈចម្ងាយ 70 គ.ម ។
  • ខ្សែទី 2 ផ្លូវជាតិលេខ 7 ពី ស្គន់ ទៅដល់ ស្នូល ខែត្រក្រចេះ

ក្នុងប្រកាសនេះ ខ្ញុំលើកយកតែកំណាត់ផ្លូវពី កំពង់ចាម-ភ្នំពេញ ទេ ដោយចាប់ផ្ដើមចេញដំណើរពី នាគព័ន្ធ មុខ វត្តនគរបាជ័យ

គិតចាប់ពីចំណុច នាគព័ន្ធ នេះ យើងស្ថិតនៅ ស្រុកកំពង់សៀម យើងបន្តដំណើរប្រហែលជាបាន 2 គ.ម យើង​នឹង​ឃើញ រោងចក្រវាយនភណ្ឌ នៅខាងឆ្វេងដៃ និង ផ្លូវទៅកាន់ ទំនប់ជ្រោយចេក នៅខាងស្កាំដៃ ។ បន្ត​ទៅ​ប្រហែល​ជា 3 គ.ម ទៀត​យើង​និង​បាន​ឃើញ​ស្លាក​សម្គាល់​បញ្ជាក់ថាមកដល់រមណីយដ្ឋាន ភ្នំប្រុស-ភ្នំស្រី

យើងធ្វើដំណើរបន្តទៅទៀត បានប្រហែលជា 8 គ.ម យើងនឹងទៅដល់ផ្លូវបំបែក ត្រើង ដែល​បត់​ស្ដាំ​យើង​នឹង​​ទៅ​ដល់ ស្រុកចម្ការលើ ក្នុងរយៈចម្ងាយប្រមាណ 35 គ.ម ។ បើយើងបន្តដំណើរទៅត្រង់ យើងនឹងចូលមកដល់ទឹកដី ស្រុកព្រៃឈរ ។ នៅតាមដងផ្លូវយើងនឹងឃើញអ្នកស្រុកអ្នកភូមិ ព្យួរនំជាច្រើនប្រភេទ (ស្គាល់តែ នំខ្ញី មួយ​មុខ​គត់) រណែងរណោងសម្រាប់លក់ ។ បន្តដំណើរបាន 15 គ.ម យើងនឹងមកដល់ទីប្រជុំជន ព្រៃទទឹង ស្រុកព្រៃឈរ ដែលមានផ្លូវបំបែកជា ៤ ។ បើបត់ស្ដាំហើយបន្តដំណើររយៈចម្ងាយ 18 គ.ម ទៀត យើងនឹងទៅដល់រមណីយដ្ឋាន ព្រះធាតុទឹកឆា ។ បើបត់ឆ្វេង យើងទៅដល់ ស្រុកកងមាស

យើងបន្តធ្វើដំណើរមកត្រង់ប្រហែលជា 20 គ.ម យើងនឹងមកដល់ទីប្រជុំជន ស្គន់ ស្រុកជើងព្រៃ ។ បើយើងបត់ស្ដាំ យើងនឹងឡើងតាមផ្លូវជាតិលេខ 6 ដែលអាចនាំយើងទៅកាន់ ខែត្រកំពង់ធំ ខែត្រសៀមរាប ។ បើ​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ត្រង់ យើងនឹងឡើងតាមផ្លូវជាតិលេខ 6A ។ ទៅហួសពីទីប្រជុំជនប្រហែល 2 គ.ម យើង​អាច​ឃើញ​អាហារដ្ឋាន​តូច​ធំ​ជា​ច្រើន​អម​សង​ខាង​ផ្លូវ​សម្រាប់​ទទួលភ្ញៀវដែលត្រូវការឈប់សម្រាកមុននឹងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត ។ កន្លែង​នេះ​ជា​កន្លែង​តែ​មួយ​គត់​ដែល​យើង​អាច​រក​ទិញ អាពីង យក​ទៅ​ញ៉ាំ​បាន ។ ជាមួយនេះផងដែរ ក៏មានតូបតូចៗ ដាក់​លក់​នូវ​នំ​ចំណី​ផ្លែឈើ​នានា​ ជាពិសេស ម្នាស់ទឹកឃ្មុំ ។ បន្ត​ដំណើរទៅទៀត យើង​នឹង​ឃើញ​ស្លាក​បញ្ជាក់​ថា​ផ្លូវ​បត់​ស្កាំ​ចម្ងាយ 2,3 គ.ម នឹង​​នាំ​​យើង​​ទៅ​​ដល់​រមណីយដ្ឋាន ភ្នំជើងព្រៃ ។ បើ​យើង​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត​នៅ​តាម​ដង​ផ្លូវ យើង​នឹង​ឃើញ​អ្នក​ស្រុក​អ្នក​ភូមិ ដាក់​​លក់​​នូវ​ផ្លែ​​ឈើ​ជា​ច្រើន​ដូចជា ផ្លែទឹកដោះ ផ្លែសាវម៉ាវ ផ្លែស្វាយ តាម​រដូវ​កាល​ជាក់​ជា​មិន​ខាន ។

បន្តដំណើរប្រហែលជាជាង 10 គ.ម យើងនឹងមកដល់ទីប្រជុំជន ផ្អាវ ស្រុកបាធាយ ។ បន្ត​ចេញ​ពី​ទី​ប្រជុំជន​ប្រហែល 2 គ.ម យើង​នឹង​ឃើញ ភ្នំបាធាយ នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​អប​ជាប់​នឹង​ផ្លូវ​តែ​ម្ដង ។ បន្តដំណើរទៅទៀត យើង​នឹង​ឃើញ​នៅ​ខាង​ស្កាំដៃយើងសម្បូរទៅដោយទឹក ល្ហល្ហាច ជាមួយនោះផងដែរ មានអ្នកស្រុកអ្នកភូមិដាក់លក់ ផ្លែឈូក ត្រីអាំងត្រីឆ្អើរ ជាពិសេសគឺ ទាទឹក (ខ្ញុំមិនសូវស្គាល់ច្បាស់ដែរ) ដែលគេធ្វើរួចយ៉ាងស្អាតតែម្ដង ហើយដាក់ព្យួរបង្ហាញ ។ ឯ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​វិញ យើង​ឃើញ​ភ្នំ​មួយ​កំពុង​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​រំសេវ​ផ្ទុះ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃដើម្បីយកថ្ម (ខ្ញុំឃើញជាង 10 ឆ្នាំហើយ មិនទាន់អស់មួយចំហៀងភ្នំទេ) ។

បន្តមកមុខប្រហែលជា 4 គ.ម យើងនឹងមកដល់ផ្លូវបំបែក ថ្នល់កែង ។ បើយើងបត់ឆ្វេង ហើយ​បន្ត​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ 6A ប្រហែលជា 8 គ.ម យើងនឹងមកដល់ព្រំប្រទល់រវាង ខែត្រកំពង់ចាម និង ខែត្រកណ្ដាល ហើយ​យើង​បន្ត​ធ្វើ​ដំណើរ​ត្រង់រហូតប្រហែលជា 40 គ.ម យើងនឹងមកដល់ ស្ពានជ្រោយចង្វា ដោយឆ្លងកាត់ស្ពានតូចៗ ចំនួន 20 (ស្ពានមួយចំនួនត្រូវបានកម្ទេច ដោយគម្រោងពង្រីកផ្លូវជាតិលេខ 6A) ។ បើយើងបត់ស្ដាំ យើង​នឹង​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ 61 ដែល​​នាំ​យើង​​ទៅ​ដល់ ព្រែកក្ដាម ដែល​ត​ភ្ជាប់ជាមួយផ្លូវជាតិលេខ 5 ដែលយើងអាចធ្វើដំណើរទៅ ខែត្រកំពង់ឆ្នាំង ខែត្រពោធិ៍សាត់ និង ខែត្របាត់ដំបង

Categories: ការធ្វើដំណើរ | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | 18 មតិ

បង្កើត​វេបសាយ​ឬ​ប្លក់​មិន​គិត​ប្រាក់​មួយ​នៅ WordPress.com.

%d bloggers like this: