ព័ត៌មាន

ព័ត៌មាន៖ វត្ត​ព្រះ​ធាតុ​បា​ស្រី​មាន​បារមី​ពូកែ​តាំងពី​សម័យ​សង្គ្រាម


ថ្ងៃទី០២ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៧

ស្លាយដ៍សូវ៍​នេះ​ត្រូវការ JavaScript។

ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ៖ វត្ត​ព្រះ​ធាតុ​បា​ស្រី ដែល​មា​នទី​តាំងនៅ​ភូមិ​ព្រះ​ធាតុ ឃុំ​ព្រះ​ធាតុ ស្រុក​អូរ​រាំង​ឪ ក្នុង​នោះ​មាន​ប្រាសាទបុរាណ​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​ក្នុង​អំឡុង​សតវត្ស​ទី​៨​មានឈ្មោះ «​ប្រាសាទ​បា​ស្រី​» ដែល​ល្បី​ពូកែ​ស័ក្ដិសិទ្ធិ។ ទោះបីជា​ក្នុង​សម័យ​សង្គ្រាម​អតីតកាល​សត្រូវ​បាន​បំ​ផ្លោង​គ្រាប់កាំភ្លើង​ធំ​ចូល​មក​ដើម្បី​កំទេច​ទី​អារាម តែ​គ្រាប់​ទាំងនោះ​បាន​ហោះ​ធ្លាក់​ផុត​ទៅ​ទី​ឆ្ងាយ មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​ត្រូវ​បាន​ពលរដ្ឋ​ដែល​មាន​ជំនឿ តែងតែ​នាំ​គ្នា​ជិះ​ម៉ូតូ និង​រថយន្ត​ទៅ​បួងសួង​សុំ​សេចក្តីសុខ​ថែម​ទៀត​ផង។

លោកតា​អាចារ្យវត្ត ឈិ​ន ឆ​ន អាយុ​៧០​ឆ្នាំ មាន​ប្រសា​ស​ន៏​ឲ្យ​ដឹង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​០១ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១៧ ថា​៖ «ជា​រៀង​រាល់​ព្រឹក​គាត់​តែងតែ​មក​ជួយ​រៀបចំ និង​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​នៅ​ត្រង់​រោង ​លោកតាកុ​វេ​រោ និង​លោកតា​វេស្ស​វន្ត ក្បែរ​ត្រង់​ច្រក​ក្លោ​ង​ទ្វារ​ចូល​វត្ត​នោះ​ដោយសារ​តែ​មានការ​ស្រលាញ់ និង​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ហើយ​ក្រោម​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះ​ចៅអធិការ​វត្ត​ព្រះ​នាម កែវ យ៉េន កំពុង​តែ​យកចិត្តទុកដាក់​ក្នុង​ការ​កសាង​សមិទ្ធិ​ផល​នានា​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ទី​អារាម»។ លោកតា​មាន​ប្រសា​ស​ន៏​បន្ត​ថា៖ «ក្រោយមក​ទៀត ​គេ​បាន​កសាង​ប្រាសាទ​នេះ​ឡើង​ធ្វើ​អំពី​ថ្ម ​ពីលើ​ប្រាសាទ​ចាស់​ដោយ​មាន​ជីក​គ្រឹះ​ចូល​ក្នុង​ដី​ជំរៅ​៣​ម៉ែត្រ នៅ​បាត​ប្រាសាទ​មាន​ដាក់​ភ្លេង​ពិណពាទ្យ​​១​សម្រាប់ ហើយ​កាល​នៅ​ជំនាន់​ដើម​មាន​បារមី​ពូកែ ឲ្យ​តែ​នៅ​ថ្ងៃ​សិ​ល្ប៏​នោះ​គេ​មាន​ឮ​សូរ​សម្លេង​ភ្លេង​ពិណពាទ្យ​ចេញពី​ប្ារសាទ​បា​ស្រី​នោះ ហើយ​នៅ​ខាងក្រោម​ជំរៅ​លើស​ពី​៣​ម៉ែត្រ​មាន​រន្ធ​ពស់​ដែល​នៅ​ថែរក្សា ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​រាល់ថ្ងៃ​ត្រង់​ច្រកចូល​ខាងក្រោយ​មាន​ធ្វើ​រូបសំណាក់​ពស់​២​គូរ​តំណាង»។

លោក កង ច​ន្ធី​រិ​ទ្ធ ប្រធាន​មន្ទីរ​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​ ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា៖ «ប្រាសាទ​ព្រះធាតុ​បា​ស្រី​នេះ​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​ឡើង​នៅ​ចុង​សតវត្ស​ទី​៨ ​ដំណាល​នឹង​ហ្លួង​ព្រះស្តេច​កន ដែល​មានឈ្មោះ​ដើម​ថា «​ប្រាសាទ​សរីរៈធាតុ​» ដែល​តម្កល់​ធាតុ​ព្រះពុទ្ធ។ ក្រោយមក​ត្រូវ​បាន​គេ​សាងសង់​ព្រះ​វិហារ​ពីលើ​ប្រសាទ​បុរាណ​បុរាណ​នេះ​ហើយនឹង​មាន​ប្រាសាទតូច​ៗ​ចំនួន​៣​ទៀត​ក្នុង​នោះ​មាន​ប្រាសាទ​ព្រះ​វិហារ​គុក ទួល​ប្រាសាទ​លោកតា​អ​ង្គ្រ​ង់​ភ្លើង លោកយាយ​ក្រុង​ឆេះ។ ជាមួយ​នោះ​ដែរ​មន្ទីរ​បាន​ទាក់ទង​ទៅ​ក្រសួង​វប្បធម៌​ដើម្បី​ធ្វើការ​ជួសជុល​ប្រសាទ​បុរាណ»៕

ចម្លងចេញទាំងស្រុង​ពីវេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ វត្ត​ព្រះ​ធាតុ​បា​ស្រី​មាន​បារមី​ពូកែ​តាំងពី​សម័យ​សង្គ្រាម​(​មាន​វី​ដេ​អូ​)

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ អគ្គីភ័យ​នៅ​មហោស្រពព្រះសីហមុនី កំពង់ចាម ​(២០១៨)


កំពង់ចាម ​ថ្ងៃទី​១២ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១៨​

​សាល​មហោស្រពព្រះ​សីហមុនី​ ខេត្តកំពង់ចាម ស្ថិតក្នុង​ភូមិ​ទី​១៥ សង្កាត់​កំពង់ចាមរ​ងការ​ឆេះ​អស់​មួយ​ចំហៀង​កាលពី​វេលា​ម៉ោង​៦​ និង​៣០​នាទី ព្រឹក​ថ្ងៃទី​១២ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១៨​។​ ស្នងការដ្ឋាន​នគរបាល​ខេត្ត​បាន​ប្រើ​រថយន្ត​ពន្លត់អគ្គីភ័យ​ចំនួន​២​គ្រឿង ​និងកម្លាំងនគរបាល​ក្រុង​កំពង់ចាម ​និង​កម្លាំង​អន្តរាគមន៍​នគរបាល​ខេត្តកំពង់ចាមជាច្រើន​នាក់ ជួយ​សម្រួល​ចរាចរណ៍​និង​ប្រតិបត្តិ​ការជួយ​ពន្លត់​បាន​ទាន់ពេលវេលា​មិន​ឱ្យ​​ប៉ះពាល់​ដល់ទី​តាំង​ផ្សេង​នោះទេ ហើយក៏​មិនមាន​របួស​ដែរ​ក្រោម​វត្តមាន លោក គួច ចំរើន អភិបាលនៃ​គណៈ​អភិបាលខេត្ត​កំពង់ចាម​ដែល​បាន​ទៅដល់​កន្លែងកើតហេតុ​ផងដែរ​។

មូលហេតុ​ត្រូវបាន​គេ​បន្ទោស​ថា​មកពី​ទុស្សេ​ចរន្តអគ្គិសនី​។​ ទីតាំងសាល​មហោស្រព ព្រះ​សីហមុនី​ខេត្តកំពង់ចាម​​គ្រប់គ្រង​ដោយ ឈ្មោះ យ៉េន សារិទ្ធ ភេទ​ប្រុស អាយុ៥៧​ឆ្នាំ នៅ​ភូមិ​ព្រែក​ដើម​ចាន់ សង្កាត់​សំបួរមាស ក្រុង​កំពង់ចាម​ខេត្តកំពង់ចាម ។​

​សម្ភារៈ​ខូច​ខាតៈ​ឆេះ​កៅអី ដែក​ពូក​ចំនួន​៨៥ ស្មើរ​១០% ឆេះ និងខូចខាត​ពិ​ដាន​ម្នាងសិលា​ខាងលើ​ទាំងស្រុង​១០០% ឆេះជញ្ជាំង​កាំ​ម្ញី​មួយ​ចំហៀង​ទាំងស្រុង​ ឆេះ​ទ្វារ​ឈើ​ចេញចូល​ចំនួន២​សន្លឹក​។ ​​មិនដឹងថា​ត្រូវ​ចំណាយ​ប៉ុន្មាន​សម្រាប់​ជួសជុល​ ឬក៏​លក់​ចោល​ដូច​សាល​មហោស្រព​ទន្លេរ​បាសាក់ ​កេ​រ្តិ៍​សម្តេចឪ​ដែល​រង​ការឆេះ​ដែរ​តែ​មិន​ជួសជុល​នោះឡើយ​៕

ប្រភពដើម៖ ចម្លងទាំងស្រុកពីវេបសាយ មាតុភូមិ៖ ឆេះ​មហោស្រព​ខេត្តកំពង់ចាម​អស់​មួយ​ចំហៀង​មិនដឹងថា​ជួសជុល​ឬ​លក់​ដូច​មហោស្រព​ទន្លេរ​បាសាក់​នោះទេ​?

អត្ថបទ​ដូចគ្នានៅសារព័ត៌មានដទៃទៀត៖

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ បាក់ច្រាំងមាត់ទន្លេ (២០១៨)


នៅថ្ងៃទី២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨ មានករណីស្រុតច្រាំងទន្លេ ស្រុតជណ្ដើរចុះអូប័រ និងស្រុតសួនច្បារម្ដុំរូបសំណាកដំរី មានទទឹង៤ម៉ែត្របណ្ដោយប្រមាណ១៥០ម៉ែត្រ ស្ថិតនៅភូមិ១១ សង្កាត់កំពង់ចាម ក្រុងកំពង់ចាម ខេត្ត​កំពង់ចាម។

ស្លាយដ៍សូវ៍​នេះ​ត្រូវការ JavaScript។

រូបភាព និងព័ត៌មានពី Facebook: Bong Makara

កាលពីឆ្នាំ២០១៤ ក៏មានករណីបាក់ច្រាំងម្ដងដែរនៅក្រុងកំពង់ចាម សូមអាន៖ ភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍៖ អ្នក​កំពង់ចាម​កំពុង​ប្រឈម​នឹង​ការ​បាក់​ច្រាំង​ទន្លេ

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ប្រវត្តិ​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម


ថ្ងៃ០៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦ ដោយ៖ សុខ សូត្រប្រាថ្នា

ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ដែល​ធ្វើ​សម្រាប់​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​មេគង្គ ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​ទឹក​ដី​កោះ​មួយ​ចំនួន​រួមមាន​កោះ​ប៉ែន កោះ​មិត្ត កោះ​ព្រលូង កោះសូទិន ជាដើម។ ស្ពាន​មួយ​នេះ បាន​ផ្ដល់​ប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដី​កោះ និង​ដី​គោក អាច​ឆ្លង​កាត់​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ម្យ៉ាង​ប្រយោជន៍​មួយ​ផ្នែក​ទៀត គឺ​អាច​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ​ និង​អន្តរជាតិ​មក​លេង​កម្សាន្ត​ទៀត​ផង។

តើ​ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស​នេះ មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ?

ស្ពាន​ឫស្សី ដែល​មើល​ទៅ​មាន​ប្រវែង​ដាច់​កន្ទុយ​ភ្នែក សម្រាប់​ផ្សារភ្ជាប់​រវាង​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដីគោក និង​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ដី​កោះ ក្នុង​ទឹកដី​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ស្ពាន​នេះ មាន​ប្រវែង​ជិត ១​ពាន់​ម៉ែត្រ កសាង​ឡើង​សម្រាប់​ឆ្លង​កាត់​នៅ​រដូវប្រាំង ហើយ​រដូវវស្សា​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ទូកដ ឬ​សាឡាង។ ស្ពាន​ឫស្សី មិន​ត្រឹមតែ​សម្រាប់​ភ្ជាប់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅកាន់​កោះ​ប៉ែន ដើម្បី​សម្រួល​ដល់​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ទឹកដី​ស្រុក​កំពង់សៀម និង​ស្រុក​កោះសូទិន ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ជួយ​ដល់​អ្នក​ទេសចរ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​មេគង្គ​នៅ​រដូវ​ប្រាំង ទៅ​លេង​នៅ​រមណីយដ្ឋាន​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន ទៀត​ផង។

ម្ចាស់​កំពង់ចម្លង​កោះ​ប៉ែន លោក យ៉ុង អូន មាន​ប្រសាសន៍​ថា ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​បង្កើត​ឡើង​តាំង​ពី​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រ​និយម​មក។ លោក​បន្ត​ថា មូលហេតុ​នាំ​ឱ្យ​ខ្មែរ​ជំនាន់​នោះ​បង្កើត​ឡើង ព្រោះ​ទីតាំង​ឆ្លង​កាត់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​ដី​កោះ គឺ​អាច​ឆ្លង​ទូក​បានតែ​នៅ​រដូវវស្សា​ប៉ុណ្ណោះ រី​ឯ​រដូវ​ប្រាំង មាន​ខ្សាច់​ដុះ​កាន់​តែ​ច្រើន ធ្វើ​ឱ្យ​ទូក​មិន​អាច​បើក​ឆ្លង​កាត់​បាន។ លោក​បន្ត​ថា មូលហេតុ​នេះ​ហើយ​ដែល​នាំ​ឱ្យ​ខ្មែរ​ជំនាន់​នោះ​បង្កើត​ជា​គំនិត​ច្នៃប្រឌិត ដោយ​ប្រើ​ឫស្សី​ធ្វើ​ជា​ស្ពាន​បែប​នេះ​ឡើង៖ «នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦០ ប្លាយ​ហ្នឹង វា​មាន​លក្ខណៈ​ទ្រង់ទ្រាយ​តូច​ដោយសារ​ប្រដឹស​នេះ វា​ធ្វើ​ជំនួស​ទូក​ដ ព្រោះ​ថា ទឹក​ស្រក​ទៅ​វា​ចម្លង​ទូក​អត់​កើត»។ លោក​បន្ថែម​ទៀត​ថា ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស មិន​មាន​វត្តមាន​ឡើយ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរក្រហម ឬ​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ទេ ហើយ​ស្ពាន​នេះ ចាប់​មាន​កំណើត​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្រោយ​របប​នេះ​ដួល​រលំ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩។

​ស្ពាន​ឫស្សី មាន​ប្រវែង​ប្រមាណ ៨០០ ទៅ ៩០០​ម៉ែត្រ។ ស្ពាន​នេះ ធ្វើ​ឡើង​អំពី​ឫស្សីក្រង ឬ​ត្បាញ​ភ្ជាប់​គ្នា ព្រមទាំង​មាន​ជន្ទល់ ឬ​ជើង​ស្ពាន​យ៉ាង​ញឹកស្អេក​ប្រៀប​ដូច​ជើង​សត្វ​ក្អែប ហើយ​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា​ដោយ​ខ្សែលួស។ ស្ពាន​ប្រដឹស ត្រូវ​ចំណាយ​ឫស្សី​ប្រមាណ ៤​ម៉ឺន​ដើម ហើយ​ឫស្សី​ទាំង​នោះ​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​ម្ចាស់​កំពង់​ចម្លង​ត្រូវ​ទិញ​ឫស្សីព្រៃ ពី​ខេត្ត​ក្រចេះ។ តាម​បណ្ដោយ​ស្ពាន​នៅ​ពេល​យប់ មាន​ដាក់​ជា​អំពូល​ភ្លើង​មួយៗ ដើម្បី​បំភ្លឺ​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ផង​ដែរ។

លោក យ៉ុង អូន បញ្ជាក់​ថា នៅ​ពេល​រដូវវស្សា​ចូល​មក​ដល់ ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ ត្រូវ​បាន​លោក​រុះរើ​ទុក​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ទៀត ប៉ុន្តែ​លោក​ត្រូវ​ទិញ​ឫស្សី​ថ្មី​ចំនួន ៣​ម៉ឺន​ដើម​បន្ថែម​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ។ លោក​ថា ស្ពាន​នេះ​ចាប់​ផ្ដើម​កសាង​នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា និង​ខែ​​ធ្នូ ហើយ​ដាក់​ប្រើប្រាស់​នៅ​ខែ​មករា រហូត​ដល់​ខែ​មិថុនា ទើប​ត្រូវ​រុះរើ​ចេញ​វិញ ព្រោះ​ជា​រដូវ​ទឹក​ឡើង ហើយ​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ទូកដ​ដឹក​អ្នក​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ទន្លេ​មេគង្គ​វិញ។ ​លោក​ឱ្យ​ដឹង​ថា ទឹក​ប្រាក់​ចំណាយ​លើ​ការ​ទិញ​ឫស្សី និង​ការ​កសាង​ស្ពាន​ឡើង គឺ​ត្រូវ​ចំណាយ​អស់​ទឹក​ប្រាក់​ចំនួន ៦​ម៉ឺន​ដុល្លារ​សហរដ្ឋអាមេរិក។ លោក​បញ្ជាក់​អំពី​អត្ថប្រយោជន៍​ស្ពាន​ឫស្សី​ដូច្នេះ​ថា៖ «ឆ្លង​ទូក ខែ​ទូក​ឆ្លង​ទម្រាំ​បាន វា​យឺត ហើយ​វា​រតេតរតូត មាន​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ធ្លាក់​អ៊ីចឹង​ទៅ។ ចំណែក​ស្ពាន​ប្រដឹស​នេះ ឆ្លង​ទៅ​ដោយ​រហ័ស ទាន់​ចិត្ត ហើយ​ចង់​ទៅ​ថ្មើរ​ណា​ទៅ​ថ្មើរ​ហ្នឹង»។

ចំពោះ​តម្លៃ​ឆ្លង​កាត់​ស្ពាន​មួយ​លើក​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ ៤០០​រៀល កង់ ១​គ្រឿង ២០០​រៀល ម៉ូតូ ១​គ្រឿង ៥០០​រៀល រទេះ​សេះ និង​សេះ ២.០០០​រៀល រថយន្ត​ធុន​មធ្យម ១​ម៉ឺន​រៀល រថយន្ត​ធុន​តូច​តម្លៃ ៦.០០០​រៀល។ ចំណែក​មន្ត្រី​រាជការ និង​សិស្ស​សាលា​មិន​យក​តម្លៃ​មនុស្ស​ឆ្លង​កាត់​ទេ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​កង់ ឬ​ម៉ូតូ ក្នុង​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ម្តងៗ។

ទាក់ទង​ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ​ដែរ គេហទំព័រ​បរទេស​មួយ​ឈ្មោះ ឌីស្ទីណេសិន ធិប (Destination Tips) ដែល​និយាយ​អំពី​ស្ពាន​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច​បំផុត​នៅ​លើ​ពិភពលោក​ទាំង ១៥ ក្នុង​នោះ ក៏​មាន​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ផង​ដែរ ដោយ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​រូបភាព។ ប្រជាពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ដំណើរ​នៅ​លើ​ស្ពាន​យ៉ាង​ច្រើន​កុះករ អាច​ទំនង​ជា​រូបភាព​ពលរដ្ឋ​ឆ្លង​កាត់​នៅ​រដូវ​បុណ្យ​ឆ្នាំ​ខ្មែរ។

លោក យ៉ុង អូន បញ្ជាក់​ថា តាំង​ពី​ពេល​លោក​ទទួល​សិទ្ធិ​វិនិយោគ ព្រម​ទាំង​ជំនាន់​មុនៗ លោក​ទៅ​ទៀត​នោះ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​លើ​ស្ពាន​ឫស្សី គឺ​មិន​ធ្លាប់​មាន​អ្នក​គ្រោះថ្នាក់​ឡើយ ហើយ​ខាង​លោក​តែង​ដើរ​ពិនិត្យ​ស្ថានភាព​ស្ពាន​រហូត។ ម្ចាស់​អាជីវកម្ម​កំពង់ចម្លង​រូប​នេះ​ទទួល​បាន​សិទ្ធិ​វិនិយោគ​ពី​រដ្ឋ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៤ ហើយ​នឹង​បញ្ចប់​អាណត្តិ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៩ ខាង​មុខ។ ស្ពាន​ប្រដឹស នឹង​មិន​សូវ​មាន​អ្នក​ឆ្លងកាត់​ដូច​មុន​ទៀត​ទេ បន្ទាប់​ពី​មាន​ស្ពានថ្ម​នៅ​ក្បែរ​នោះ​កសាង​រួច។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ ប្រជាពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ដីគោក និង​ដី​កោះ តែង​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ស្ពាន​ឫស្សី ទៅ​មក រួម​មាន​សិស្ស​សាលា​មក​រៀន​នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម អ្នក​ភូមិ​ដឹក​កសិផល​កសិកម្ម​ដូចជា ថ្នាំជក់ ពោត ល្ង និង​ផ្លែឈើ​ហូប​ផ្លែ​មក​លក់​នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម ជាដើម។ ម្ចាស់​អាជីវកម្ម​កំពង់ចម្លង​ដដែល​អះអាង​ថា តម្លៃ​មាន​ក្នុង​តារាង​កំណត់​ច្បាស់លាស់ ដោយ​មិន​អាច​យក​លើស​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​ពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខ្លះ​លើក​ឡើង​ថា តម្លៃ​ជាក់ស្ដែង​អាច​ខុស​គ្នា ១០០ ឬ ២០០​រៀល​ដែរ។ ទោះបីជា​បែប​នេះ​ក្តី ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ឃុំ​កោះ​មិត្ត មួយ​រូប លោក ហង្ស ស៊ីផាត មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពួកគាត់​រស់​នៅ​លើ​ដី​កោះ មិន​សោកស្ដាយ​ឡើយ​នៅ​ពេល​ស្ពាន​នេះ ត្រូវ​បាន​បាត់បង់ ពីព្រោះ​អ្នក​ភូមិ​ចង់បាន​ស្ពាន​ថ្ម ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ ពីព្រោះ​វា​ងាយស្រួល​ជាង​ឆ្លង​ស្ពាន​ឫស្សី និង​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង។ លោក​ថា បើ​នៅ​រដូវវស្សា​ផង ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាន់តែ​ពិបាក​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​ឆ្លងកាត់​ទៅមក​ថែមទៀត៖ «អ្នក​ស្រុក​អ្នកភូមិ​ចង់​បាន​ស្ពានថ្ម ព្រោះ​វា​ងាយ ហើយ​វា​ធូរ​ថវិកា ហើយ​វា​បើ​បាន​ផលិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​គេ មក​ទិញ​ដល់​កន្លែង»។ ប្រភព​ដដែល​ចង់​ឱ្យ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ពន្លឿន​ការ​កសាង​ស្ពានថ្ម ឱ្យ​បាន​ឆាប់រហ័ស ដើម្បី​បង្ក​ភាព​ងាយស្រួល និង​កាត់​បន្ថយ​ការ​ចំណាយ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ។ តាម​គម្រោង​ស្ពានថ្ម ដែល​ភ្ជាប់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​កោះ​ប៉ែន ដែល​មាន​ប្រវែង​ជាង ១​ពាន់​ម៉ែត្រ នឹង​កសាង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៧។ ស្ពាន​ថ្ម​ថ្មី​នោះ គឺ​មានឈ្មោះ​ថា ស្ពាន​កំពង់​ឆៃវ៉ាត។

ប្រធាន​មន្ទីរ​ទេសចរណ៍​ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ស៊ាន សុគុន មាន​ប្រសាសន៍​ថា បើ​ទោះ​បី​ជា​ស្ពានថ្ម​ថ្មី​នឹង​ជំនួស​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​លើ​ស្ពាន​ឫស្សី​ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ​គម្រោង​ស្ពាន​ឫស្សី​នឹង​ត្រូវ​កសាង​ឡើង​នៅ​រដូវ​ប្រាំង​ដដែល ពីព្រោះ​ដើម្បី​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​រមណីយដ្ឋាន​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន។

ជាមួយ​គ្នា​នេះ អភិបាល​រង​ខេត្ត​និង​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​សាលា​ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ជីម លាវ បញ្ជាក់​ថា អាជ្ញាធរ​នៅ​តែ​កសាង​ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ​ដដែល ពីព្រោះ​វា​ជា​ស្ពាន​ប្រពៃណី ម្យ៉ាង​ជា​ស្ពាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ប្រចាំ​ខេត្ត​មួយ​នេះ​ផង។ លោក​បន្ត​ថា ស្ពាន​ឫស្សី បាន​ជួយ​ឱ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដី​កោះ និង​ពលរដ្ឋ​ដី​គោក មាន​ទំនាក់ទំនង​ល្អ​ជាមួយ​គ្នា ហើយ​ស្ពាន​នេះ​មិន​ដែល​បង្ក​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ចំណែក​មួយ​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ផង៖ «គេ​ទៅ​លេង​សមុទ្រ​កំពង់សោម គេ​មក​ងូត​ទឹក​សាប​ទៀត ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន​នេះ គេ​ងូត​ទឹក​ហើយ មិន​បាច់​ងូតទឹក​សាប​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ទឹក​ស្អាត​ល្អ​ណាស់»។ ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​ការ​អំពាវនាវ​របស់​ប្រជាជន​ដី​កោះ អ្នក​នាំ​ពាក្យ​រូប​នេះ បញ្ជាក់​ថា ខាង​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​កង វិស្វកម្ម​ទាំង​នោះ ពន្លឿន​ការ​សាងសង់​ស្ពានថ្ម​ថ្មី ឱ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស។ លោក​អះអាង​ថា តាម​គម្រោង​ស្ពានថ្ម​ថ្មី នឹង​អាច​ដាក់​សម្ពោធ​នៅ​មុន​ពិធី​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​នា​ឆ្នាំ​២០១៧ ពីព្រោះ​បច្ចុប្បន្ន​ស្ពានថ្ម​នេះ កសាង​សម្រេច​បាន​ប្រមាណ ៧០​ភាគ​រយ​ហើយ៕

ចម្លងទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ​ វិទ្យុអាស៊ីសេរី៖ ប្រវត្តិ​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ភាពអស្ចារ្យនៃភ្នំបែកពាង


ថ្ងៃទី ២០ ខែ ឧសភា ឆ្នាំ ២០១៨ ដោយ៖ យ៉ាន់ ចាត់ថេត

ខេត្តកំពង់ចាម ៖ ភ្នំ​បែក​ពាង​នៅ​ជាប់​នឹង​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៦ ក្នុងភូមិ​បែក​ពាង ឃុំ​ជាលា ស្រុក​បា​ធា​យ ដែល​មាន​ថ្ម​មួយ​ផ្ទាំង​ធំ​​នៅ​លើ​ភ្នំ ដែល​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​ក្បាលដំរី ។ ហើយ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​ពុទ្ធបរិស័ទ​ចំណុះ​ជើងវត្ត​ដិ​ល រួម​នឹង​ចៅអធិការ​វត្ត​បាន​រៀបចំ​បុណ្យ​ដារ​ភ្នំ បានធ្វើ​ឡើង​រាល់​ឆ្នាំ​មិន​ដែល​អាក់ខាន​នោះ​ទេ ដើម្បី​បួងសួង​សុំ​សេចក្តីសុខ​ពី​ម្ចាស់​ទឹក​ម្ចាស់​ដី ។

លោកតា​ដែល​ជា​ចាស់ទុំ​ម្នាក់​ឈ្មោះ គង់ ងួ​ន អាយុ​៨២​ឆ្នាំ មានផ្ទះ​នៅ​ជិត​ជើងភ្នំ​ខាងលើ មាន​ប្រសាស​ន៍​ឲ្យ​ដឹង​នៅ​រសៀល​ថ្ងៃ​ទី​១៩ ឧសភា ២០១៨ ថា គាត់​បាន​កើត​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​​ភ្នំ​បែក​ពាង​នេះ​តែ​ម្តង កាល​គាត់​នៅ​ពី​កុមារភាព​លំនៅ​ឋាន​មាន​តែ​ចំនួន​២​ខ្នង​ប៉ុណ្ណោះ​គឺ​ផ្ទះ​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​គាត់ និង​ផ្ទះ​ម្តាយមីង ដែល​ពី​សម័យ​មុន​មាន​សំបូរ​ទៅ​ដោយ​ដើមឈើ​ធំ​ៗ ហើយ​ខ្ពស់​មាន​ម្លប់​ត្រឈឹង​ត្រឈៃ​ដុះ​នៅ​ជុំវិញ​ភ្នំ ជាមួយ​នោះ​ថែម​ទាំង​សំបូរ​សត្វព្រៃ​មាន​ខ្លា ដំរី និង​ប្រភេទ​សត្វ​ផ្សេង​ៗ​ទៀត​ជា​ច្រើន​។ នៅ​ពេល​ព្រលប់ ត្រូវ​ដុត​ភ្លើង​គប់​នៅ​ក្បែរ​ផ្ទះ​មួយ​យប់​ទល់​ភ្លឺ ដើម្បី​ការពារ​កុំ​ឲ្យ​សត្វ​ខ្លា​ចូល​មក​។

លោកតា​បាន​រំលឹក​ថា កាលពី​ជំនាន់​ស្តេច​មុន​ៗ​ពេល​ដែល​មក​កសាង​សមិទ្ធផល​នៅ​លើ​ភ្នំ​ដិ​ល លុះ​ពេលទំនេរ ស្តេច​ទ្រង់​បាន​យាង​មក​ភ្នំ​បែក​ពាង​នេះ ជា​មួយ​នឹង​ពល​បរិវារ​ដើម្បី​បរបាញ់​សត្វព្រៃ​ជា​ការ​កំសាន្ត​ផង​ដែរ​។ បើ​តាម​ប្រវត្តិ​ភ្នំ​បែក​បែក​ពាង​នេះ ​ឫ​ហៅ​ភ្នំ​តា​កៅ ដោយ​មាន​ដំរីដេញ​ជល់​គ្នារ​ត់ទៅ​រត់​មក​​ត្រង់​ចំណុច​ភ្នំ​ជាលា ហើយ​រត់​មក​ដល់​ខាងកើត​ភ្នំ​ក៏​ជាន់​ពាង​ចាម​បែក​អស់​ ក៏​គេ​ហៅ​ថា​ភ្នំ​បែក​ពាង​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​។

ដោយសារ​តែ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ឆ្លងកាត់​ភ្លើង​សង្គ្រាមក្នុង​សម័យលន់ នល់ ព្រៃឈើ​នៅ​ជុំវិញ​ភ្នំ​ត្រូវ​បាន​កាប់​បំផ្លាញ និង​មក​ដល់​របប​ប្រល័យពូជ​សាសន៍ប៉ុល​ពត អស់ទាំង​ព្រៃ និង​សត្វ ហើយ​សត្វ​បាន​រត់​ចេញ​ទៅ​ឆ្ងាយ​ៗ​អស់ ។ នៅ​លើ​ភ្នំ​មិន​មានការ​កសាង​អ្វី​នោះ​ទេ​ តែ​កាលពីដើមឲ្យ​តែ​ដល់​ពេល​រដូវ​បុណ្យ​ដារ​ភ្នំ ចាស់​ៗ​តែងតែ​នាំ​គ្នា​ប្រឹង​ដើរ​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ទាំង​លំបាក​ដើម្បី​បួងសួង​សុំ​សេចក្តីសុខ​ពី​ម្ចាស់​ទឹក​ម្ចាស់​ដី ។ ប៉ុន្តែ​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​ ពេល​ដែល​ត្រូវធ្វើ​​បុណ្យ​ដារ​ភ្នំ ដោយ​មានការ​ដឹកនាំ​ពី​ព្រះ​ចៅអធិការ​វត្ត​ភ្នំ​ដិ​ល រួម​នឹង​ពុទ្ធបរិស័ទ​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​តែ​នៅ​ជើងភ្នំ​រាល់​ឆ្នាំ​មិន​ដែល​អាក់ខាន​ម្តងណា​ទេ ។ ហើយ​មូលហេតុ​ដែល​មិន​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​នោះ ដោយសារ​តែ​ពិបាក​ឡើង​ មិន​មាន​ជណ្តើរ​ឡើង អ្នក​ភូមិ​ចង់បាន​ជណ្តើរថ្ម​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ណាស់ តែ​មិន​មាន​បច្ច័យ​សម្រាប់​សាងសង់ ។ តាម​ការ​សង្កេត​នៅ​ថ្ងៃ​ចុង​ស​ប្តា​ហ៍​គាត់​តែងតែ​ឃើញ​មាន​ជនជាតិ​បារាំង​ជា​ច្រើន​នាក់​នាំ​គ្នា​មក​ដាក់​ខ្សែពួ​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​កំសាន្ត​លេង​ផង​ដែរ ។

លោក​ជួន សុ​ផាត ប្រធាន​មន្ទីរ​វប្បធម៌​និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ខេត្ត​វិញ​មាន​ប្រសា​ស​ន៍​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា ទាក់ទងទៅ​នឹង​រឿង​ប្រវត្តិ​ភ្នំ​បែក​ពាង ខាងលើ​ មន្ទីរ​មិន​ទាន់​មាន​ឯកសារ​ណាមួយ​ច្បាស់លាស់​នៅ​ឡើយ ។ ​តែលោក​គ្រោង​នឹង​ចាត់​ឲ្យ​មន្ត្រី​វប្បធម៌​ចុះ​ស្រាវជ្រាវ ដោយ​សួរ​ចាស់ទុំ​នៅ​ទីនោះ​ដើម្បី​ចងក្រង​ជា​សៀវភៅ​​សម្រាប់​​ទុកជា​ឯកសារ​ផង​ដែរ ៕

ចម្លង​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ ភាពអស្ចារ្យនៃ​ភ្នំ​បែក​ពាង​ទាក់ទាញ​រហូត​ដល់​ភ្ញៀវ​បរទេស​មក​ទស្សនា​យ៉ាង​ច្រើន​

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ពិធី​ចាប់​ត្រី​ប្រចាំ​ឆ្នាំនៅ​ភូមិ​សាទុំ


ថ្ងៃទី ០៦ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០១៨ ដោយ៖ ស្រីណា

ខេត្តត្បូងឃ្មុំ ៖​ មនុស្ស​ម្នា​ក្មេង​ចាស់​ប្រុស​ស្រី​រាប់​ពាន់​នាក់ បាន​នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​ចាប់​ត្រី​នៅ​ត្រង់​​ចំណុច​ត្រពាំង​ក្រម ភូមិ​សា​ទុំ ឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន ស្រុក​មេមត់ ដោយ​ពួក​គាត់​ប្រើប្រាស់​តែ​ឧបករណ៍​នេសាទ​បុរាណ​ប៉ុណ្ណោះ​ ឱ្យ​ស្មើភាព​គា្ន ដូច​ជា​ឈ្នាង អង្រុត ឆ្នុក ដែល​ពិធី​នេះ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​៤ មីនា ដោយ​ម្នាក់​ៗ​មាន​ទឹកចិត្ត​សប្បាយ​រីករាយ ។ ក្នុង​នោះ ​អ្នក​ណា​ដែល​ពូកែ​រក​អាច​បាន​កន្លះ​ថង់​ក៏​មាន ។ ពិធី​នេសាទ​ត្រី​រួម​គ្នា​នេះ​ បាន​កើត​មាន​ជា​ទម្លាប់​ពី​បុរាណកាល​រហូត​មក​ដល់​សព្វថ្ងៃ និង​នៅ​តែ​បន្ត​ធ្វើ​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ផង​ដែរ ។

លោក អួ​ច យឿ​ង មេឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន​ប្រាប់​កោះសន្តិភាព​ឱ្យ​ដឹង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​៥ មីនា​ថា អ្នក​ដែល​នេសាទ​ត្រី​ក្នុង​ត្រពាំង​ខាងលើ មាន​ពលរដ្ឋ​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី មិន​ត្រឹមតែ​ឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ មាន​មក​ពី​ឃុំ​ជិតខាង​ដោយ​ក្នុង​ដៃ​ម្នាក់​ៗ សុទ្ធតែ​មាន​ឧបករណ៍​នេសាទ​បុរាណ​ស្របច្បាប់ ដោយ​នាំ​គ្នា​ហ៊ោ​រក​ញ្ច្រៀ​វ​សប្បាយ​ពេល​ដែល​ចាប់​បាន​ត្រី មាន​អ្នកខ្លះ​នាំ​គ្នា​អាំង ដើម្បី​ទទួលទាន​ជាមួយនឹង​បាយ​ដែល​វេច​ពី​ផ្ទះ ។

លោក​មេឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន​បាន​រំលឹក​ថា នៅ​រដូវប្រាំង​មក​ដល់ ពេល​មុន​ចុះ​ចាប់​ត្រី​១​ខែ គឺ​មាន​កម្លាំង​ប្រជា​ការពារ​ជា​ច្រើន​នាក់ បាន​នាំ​គ្នា​ចុះ​មក​ការពារ​នៅ​តាម​មាត់បឹង ដោយ​មិន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ប្រើប្រាស់​ឧបករណ៍​ល្មើសច្បាប់​មក​ឆក់​ត្រី​ក្នុង​ត្រពាំង​ដ៏​ធំ​នេះ​ទេ ។ បន្ទាប់​មក​ទៀត មុន​ពេល​ដែល​មាន​ពិធី​ចុះ​ចាប់​ត្រី​ចំនួន​២​ថ្ងៃ ក៏​មាន​ដាក់​ធុងបាស និង​ល្បែង​កម្សាន្ត​ផ្សេង​ៗ​ទៀត ដើម្បី​ជា​ការ​កម្សាន្ត​សប្បាយ​ទាំងថ្ងៃទាំងយប់​នៅ​មាត់បឹង​មាន​ម្លប់​ដើមឈើ ។

សម្រាប់​ផ្ទៃដី​បឹង​ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ត្រពាំង​ក្រម​នេះ​វិញ​នៅ​ក្នុង​រដូវវស្សា មាន​ទំហំ​ប្រមាណ​២០​ហិ​កតា​គឺ​ទឹក​ល្វឹងល្វើយ ។ លុះដល់​ខែប្រាំង ទឹក​បឹង​នានា​នៅ​ផ្នែក​ខាងលើ បាន​ហូរ​ធ្លាក់​ចូល​មក​បឹង​ធំ​តែ​មួយ ដោយ​នាំ​ត្រី​មក​ជាមួយ​ផង ហេតុនេះ​ទើប​ធ្វើ​ឱ្យ​សំបូរ​ត្រី លើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ប្រមាណ​១​ហិ​កតា ។ ចំពោះ​ត្រី​វិញ​មាន​ត្រី​អណ្តែង ត្រី​កញ្ចុះ ត្រី​ឆ្ពិន ត្រី​ក្រាញ់ ត្រី​រ៉ស់ មាន​គ្រប់​ប្រភេទ ។ពិធី​ប្រពៃណី​នេះ​ក៏​ជា​សោភ័ណ​ភាព​និង​បញ្ជាក់​ពី​សាមគ្គី​ភាព រវាង​អ្នក​ភូមិ​គួរ​ឱ្យ​កត់សម្គាល់​ផង​ដែរ ។ ក៏​មាន​ដើមឈើ​តូច​ធំ​បាន​ចោល​ម្លប់​ត្រឈឹងត្រឈៃ និង​ជា​មួយ​នោះ​ក្នុង​នាម​អាជ្ញាធរ​ឃុំ ក៏​មាន​ផែនការ​នឹង​ធ្វើការ​ដាំ​ដុះ​ដើមឈើ​បន្ថែម​ទៀត ឱ្យ​កាន់តែ​ច្រើន​ឡើង​ៗ​ក្នុង​រយៈ​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​ខាង​មុខ សម្រាប់​ឱ្យ​ពលរដ្ឋ​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ជ្រក​ជា​ម្លប់ ។

លោក​អនុសេនីយ៍ឯក បេង ឫ​ទ្ធី នាយ​ប៉ុស្តិ៍​រដ្ឋបាល​ឃុំ​ជាំ​ក្រវៀន បាន​ប្រាប់​ឱ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា ក្នុង​ពេល​ដែល​មាន​ពិធី​ចាប់​ត្រី​ម្តង​ៗ​ប្រចាំឆ្នាំ​រូប​លោក​បាន​ដឹកនាំ​កម្លាំង​ប៉ុស្តិ៍​រដ្ឋបាល​ចុះ​ទៅ​រក្សា​ការពារ​សន្តិសុខ​ជូន​ពលរដ្ឋ ដែល​បាន​មក​កម្សាន្ត​ចាប់​ត្រី​ដោយ​មាន​មនុស្ស​មក​ពី​គ្រប់​ទិស​ទី​ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់ បាន​ចូលរួម​ច្រើន​កុះករ​រហូត​ដល់​ទៅ​រាប់​ពាន់​នាក់ ។ លោក​ថា ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​ត្រពាំង​ក្រម​នេះ​ប្រជាពលរដ្ឋ​តែងតែ​ប្រារព្ធ​ពិធី​ចាប់​ត្រី ដោយ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​មិន​ដែល​អាក់ខាន​ម្តងណា​ទេ ។ ជាមួយ​នោះ​រូប​លោក​សូម​អំពាវនាវ​ដល់​ពលរដ្ឋ​មេត្តា​នាំ​គ្នា​ខិតខំ​ប្រឹង​ថែរក្សា ពពួក​មច្ឆា​ជាតិ​តូច​ធំ ឱ្យ​បាន​នៅ​គង់វង្ស​យូរអង្វែង ពោល​គឺ​មិន​ត្រូវ​ប្រើប្រាស់​ឧបករណ៍​នេសាទ​ខុសច្បាប់ ដើម្បី​ឱ្យ​ត្រី​កាន់តែ​សំបូរ​ឡើង​ៗ ។

ពិធី​ខាងលើ​នេះ ​មាន​អ្នកខ្លះ​ចាប់​បាន​ត្រី​ពី​១​គីឡូក្រាម​ក្នុង​ម្នាក់ តែបើ​អ្នកខ្លះ​ពូកែ​ប៉ិន​ប្រសប់​និង​រហ័សរហួន​អាច​បាន​កន្លះ​បាវ​ក៏​មាន​ដែរ​។ ក្រោយ​ពេល​ចាប់​បាន​ត្រី​ហើយ គេ​នាំ​គ្នា​ដុត​អាំង​រួម​គ្នា​ហូប​ជុំ​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ​ ៕​​

ចម្លងចេញទាំងស្រុង​ពីវេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ គ្រាន់តែឃើញក៏សប្បាយដែរ ប្រពៃណីចាប់ត្រី១ឆ្នាំ​ម្តងរបស់អ្នក​ភូមិ​នេះ

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ប្រពៃណី​ធ្វើ​ត្បាល់បុក​ និង​ត្បាល់​កិនម្សៅ​​តាំង​ពី​​បុរាណ​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន


ថ្ងៃទី ១០ ខែ មីនា ឆ្នាំ ២០១៧ ដោយ៖ បុប្ផា បុប្ផា

ខេត្តកំពង់ចាម ៖ ការ​ផលិត​ត្បាល់បុក និង​ត្បាល់កិនម្សៅ​ជា​ជំនាញ​តាំងពី​ដូនតា​បាន​រក្សា​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​នៅ ​ភូមិ​ទួល​តា​កោ ឃុំ​ជ្រៃ​វៀន ស្រុក​ព្រៃឈរ ។ អ្នក​ភូមិ​ផលិត​រួច​បាន​ដាក់​លក់​នៅ​មុខ​ផ្ទះ ។ មាន​អ្នកទិញ​ដឹក​តាម​រថយន្ត​ដឹក​យក​ទៅ​លក់​បន្ត​នៅ​ខេត្ត ឆ្ងាយ​ៗ ជាប់​ព្រំដែន​ថៃ ។

អ្នកស្រី​ធូ នាង អាយុ​៥២​ឆ្នាំ ឱ្យ​ដឹង​កាលពី​ពេល ថ្មី​ៗ​កន្លង​មក​ថា តាំងពី​គាត់​ដឹងក្តី​មក​បាន​ចាប់​យក​របរ​ផលិត​ត្បាល់បុក​ធ្វើ​អំពី​ថ្មបាយក្រៀម ។ ក្រោយ​ថ្ងៃ​រំដោះ​៧ មក​រា ១៩៧៩​ ត្បាល់​១​ លក់​បាន​៥​រៀល ។ ក្រោយមក​ទៀត​លក់​បាន​១ តម្លៃ​២០០០​រៀល ដោយ​មាន​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ទី​ជិត​ទី​ឆ្ងាយ​ទៅ​ទិញ​ជា​ហូរហែ ។

អ្នកស្រី​ធូ នាង ឱ្យ​ដឹង​ថា​ពេល​សំបូរ​ថ្ម​ងាយស្រួល​រក​យក​មក​ធ្វើ​ត្បាល់បុក និង​ត្បាល់កិន​ដែល​មាន​ចំងាយ​ពី​ផ្ទះ​ប្រមាណ​ជា​១០​គីឡូម៉ែត្រ ។

«​របរ​នេះ​មិន​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីវភាព​ខ្ញុំ​ធូរធារ​ទេ​គ្រាន់តែ​អាច​ដោះស្រាយ​ជីវភាព​គ្រួសារ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំ​បោះបង់​របរ​នេះ​ជិត​១០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ​តាំងពី​គេ​ប្រើប្រាស់​ម៉ូ​ទ័​រ​ដើម្បី​កៃ​ច្នៃ​ធ្វើ​ត្បាល់​មក តែ​ប្អូន​របស់ខ្ញុំ​នៅ​តែ​បន្ត​អាជីព​នេះ​ដដែល ។ ខ្ញុំ​កម្លាំង​ខ្សោយ​ត្រូវ​ងាក​ទៅ​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ស្ករត្នោត​លក់​ម្តង ព្រោះ​ធូរស្រាល​កម្លាំង​ជាង​មុន​បន្តិច ខណៈ​អ្នក​ភូមិ​របស់ខ្ញុំ​ជា​ច្រើន​នៅ​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ត្បាល់​នេះ​ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​» ។

ស្ត្រី​ឈ្មោះ​ជុន ចាន់​ថា អាយុ​៣៦​ឆ្នាំ ឱ្យ​ដឹង​ថា ធ្វើ​ត្បាល់បុក ដំបូង​ៗ​ពិបាក​ណាស់​ដោយពេល​ដាប់ថ្ម​មុត​ហូរ​ឈាម តែ​ក្រោយ​ពី​ចេះ​ស្ទាត់​លែង​មុត​ទៀត​ហើយ ។ លុះ​ពេល​មាន​ប្តី​ហើយ​នាង​នៅ​តែ​បន្ត​របរ​នេះ​ដដែល ដោយ​ក្នុង​១​ថ្ងៃ​អាច​ធ្វើ​បាន​ប្រមាណ​២០​ត្បាល់ ទទួល​បាន​កម្រៃ​៤​ម៉ឺន​រៀល ។

ថ្ម​ដែល​យក​មក​ធ្វើ​ត្បាល់​គឺ​ថៅកែ​ដឹក​ពី​ទី​ឆ្ងាយ ដោយ​គេ​កែ​ច្នៃ​ចេញ​រាង​ជា​ត្បាល់​ស្រាប់ ដូច្នេះ​ធ្វើ​រហ័ស​ទាន់ចិត្ត​មិន​ចំណាយពេល​យូរ​ទេ ។

ស្ត្រី​ឈ្មោះ​ជុន ចាន់​ថា បញ្ជាក់​ថា រាល់ថ្ងៃ​ធ្វើ​ត្បាល់បុក​ប្រើប្រាស់​ម៉ូ​ទ័​រ​សម្រាប់​ខាត់​សំលៀង ហើយ​ទទួល​បាន​ប្រាក់​ឈ្មួ​ល​១ ​តម្លៃ​២៥០០​រៀល ។ ក្នុង​ពេល​ណា​ដែល​មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ធ្វើ​មិនកើត​ទេ ដោយ​ខ្លាច​ឆ្លង​ចរន្តអគ្គិសនី​ឆក់ ។

របរ​ធ្វើ​ត្បាល់​នេះ​អ្នកស្រី​ជុន ចាន់​ថា ចេះ​ត​ពី​ម្តាយ តែ​កូន​ៗ​របស់​គាត់​មិន​ឱ្យ​ប្រកប​របរ​នេះ​ទេ ព្រោះ​យ៉ាប់យ៉ឺន​កម្លាំង​ពេក​និង​មិន​បាន​ជួ​យ​ឱ្យ​ជីវភាព​ធូរធារ​ទេ ៕

ចម្លង​ចេញ​ទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ ប្រពៃណី​ធ្វើ​ត្បាល់បុក​និង​ត្បាល់កិនម្សៅ​តាំងពី​បុរាណ​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ប្លក់​នៅ WordPress.com.

%d bloggers like this: