ចម្លាក់នៅប្រាសាទព្រះធាតុបារាយណ៍


ចម្លាក់នៅ​លើ​ផ្ដែរ និងហោជាង​ប្រាសាទ​ព្រះធាតុ​បារាយណ៍​ត្រូវ​បាន​យក​តម្រៀប​ជា​ឃឿន​ព្រះវិហារ​នៅ​ខាង​មុខ​ប្រាសាទ។ ចម្លាក់ទាំង​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រចនាបថ​បាពួននៅសតវត្ស​ទី១១។ លក្ខណៈគួរឱ្យ​កត់សម្គាល់នៃរចនាបថបាពួន គឺការឆ្លាក់ទេពកថា​នៅ​លើ​ផ្ដែរ និងហោជាង ជាភាគច្រើន​ជា​ទេព​កថា​ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ព្រះ​នរាយណ៍។

ចម្លាក់នេះ​ទំនង​ស្ថិត​នៅ​លើ​ផ្ដែរ (?) ដែល​បង្ហាញរូបព្រះឥសូររាំ ដែលគេហៅថា ព្រះនាថរាជ (ស្ដេចរបាំ)។ គេឃើញនៅជុំវិញមានវត្តមាន​ព្រះព្រហ្ម (ខាង​ឆ្វេង), ព្រះនរាយណ៍ និងព្រះគណេស (ខាងស្ដាំ) និងទេពមួយចំនួនដែលពិបាកសម្គាល់។ នៅខាង​ឆ្វេង​បំផុត​ ទំនង​ជា «ពានរ​មួយ»។

ផ្ដែរ? ព្រះនាដរាជ (ព្រះឥសូររាំ)

ឯចម្លាក់នេះមានរូបរាងជាហោជាង (រាងត្រីកោណ) ដែលបង្ហាញ​រូបព្រះភិរុណ (?) ជិះហង្ស។

ហោជាង ព្រះភិរុណ?

ចម្លាក់បន្ទាប់គឺចម្លាក់ព្រះនរាយណ៍ផ្ទុំ។ អ្នកស្រុកហៅរូបនេះថាជារូបស្ដេចកនផ្ទុំ។ ចម្លាក់ឈុតនេះដំបូងៗឡើយ គេឆ្លាក់ជារូបព្រះនរាយណ៍ផ្ទុំលើនាគតែម្ដង តែចាប់ពីសតវត្សទី១១មក គេបែ​ជាឃើញព្រះនរាយណ៍ផ្ទុំលើសត្វ​ផ្សេងទៅវិញ។ មានមតិខុសៗគ្នាចំពោះសត្វនេះ អ្នកស្រាវជ្រាវខ្លះគិតថា​ជាមករ ខ្លះគិតជា​គជសីហ៍។

ផ្ដែរ​រូប​ព្រះនរាយណ៍ផ្ទុំ

ចម្លាក់នេះទំនងជាឆ្លាក់លើ​ផ្ដែរបង្ហាញឈុតពាលីនិងសុគ្រឹពប្រយុទ្ធគ្នា។ នៅខាង​ឆ្វេងគេឃើញព្រះរាម​បម្រុងនឹងលើធ្នូបាញ់សម្ដៅទៅពាលី (មួយណាពាលី) ឯនៅខាងស្ដាំគេឃើញព្រះលក្ស្មណ៍ និងហនុមានដែលលុតជង្គង់។

ផ្ដែរឈុតពាលីប្រយុទ្ធគ្នានឹងសុគ្រីព

ចម្លាក់ពេញ

នៅ​លើ​ផ្ដែរមួយទៀត យើងឃើញឈុត​មួយដែលឧស្សាហ៍លេចឡើងដែរ គឺឈុតព្រះក្រឹស្ណាលើភ្នំគោវធ៌នជាឆ័ត្រការពារព្យុះភ្លៀងរន្ទះដែលព្រះឥន្ទ​បង្អុរ​មក​កម្ទេចពួកគង្វាលគោដែលមិនគោរពព្រះអង្គ ហើយទៅគោរពព្រះក្រឹស្ណាវិញ។ យើងឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវកាយវិការ​ដ៏​អង់អាចនៃព្រះក្រឹស្ណា​ដែលលើ​ភ្នំ​ដោយ​ដៃតែម្ខាង ហើយឈរតែជើងមួយចំហៀង ឯនៅជុំវិញនោះអ្នកគង្វាលគោទាំង​ឡាយ​ភ័យខ្លាច និង​បន់ស្រន់សូម​ឱ្យ​ព្យុះភ្លៀន​រន្ទះ​វិនាស​​ផុត​បាត់ទៅ។

ផ្ដែរ? ព្រះក្រឹស្ណាលើភ្នំគោវធ៌ន

នៅលើផ្ដែរមួយនេះវិញ ជាឈុតដែលយើងឃើញនៅពាសពេញស្រុកខ្មែរ​ជា​ចម្លាក់ក្ដី ជាប្រតិមាក្ដី។ អ្នកស្រុកជាធម្មតាហៅរូបនេះថាទាញព្រ័ត្រ។ តាមព័ត៌មានពីអ្នកស្រុកប្រាប់ថា ក្បាលអណ្ដើក (កូម៌) នោះត្រូវគេលួចដាប់នៅទសវត្សន៍​ឆ្នាំ​១៩៨០។

ផ្ដែរ? កូរសមុទ្រទឹកដោះ

បន្ទាប់មកយើងឃើញមាន​ផ្ដែរមួយទៀតក្នុងរចនាបថបាខែងឬកោះកេរ (?) ដែលបង្ហាញ​រូប​ព្រះឥន្ទ​គង់លើ​ដំរីព្ធរាវណ។ ផ្ដែរនេះដាច់បាត់អស់មួយផ្នែកធំ​ទៅហើយតែយ៉ាងណាក្ដីយើងអាចនៅមើលឃើញក្បាលដំរីបាន។ ប្រសិនបើផ្ដែរនេះមានទីតាំងដើមនៅទីនេះមែន មានសេចក្ដីថាទីតាំងនេះជា​ទីសក្ការៈបែបសាសនា​តាំងពីដើម​​សម័យអង្គរមកម៉្លេះ ហើយត្រូវបានពង្រីក​ឱ្យ​កាន់​តែ​ធំ​នៅ​​សតវត្ស​ទី១១។

ផ្ដែររចនាបថបាខែង-កោះកេរ?

ឯ​ផ្ដែរចុង​ក្រោយ​នេះ​ជា​រូប​ព្រះនរាយណ៍​គង់​លើ​គ្រុឌនៅ​លើ​តោ​មួយ​ដែល​​​​ឈរ​ជើងពីរ​នៅ​ចំ​កណ្ដាល​នៃ​ផ្ដែរ។ ផ្ដែរ​នេះ​ទំនង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រចនាបថបាខែងឬកោះកេរ?​ ។

ផ្ដែររចនាបថបាខែង-កោះកេរ?

ចម្លាក់ មិនស្គាល់សាច់រឿង

ប្រាង្គកណ្ដាល និងឃឿនព្រះវិហារថតពីទិស​ពាយ័ព្យ (២០១៣)

*អរគុណលោក ឡេង ស៊ីរ៉ង់ បេក្ខជនថ្នាក់បណ្ឌិតជំនាញប្រវត្តិសិល្បៈនៃសាកលវិទ្យាល័យសិល្បករ ក្រុងបាងកក ដែលបានជួយកំណត់អត្តសញ្ញាណផ្ដែរ​ទាំងពីរចុងក្រោយ។

អានបន្ថែម៖

Categories: កម្រង​រូបភាព, រមណីយដ្ឋាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ប្រាសាទព្រះធាតុបារាយណ៍


ប្រាសាទព្រះធាតុបារាយណ៍​មាន​ទីតាំង​ស្ថិត​នៅ​ឃុំ​បារាយណ៍ ស្រុកស្រីសន្ធរ ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ដើម្បីធ្វើ​ដំណើរ​ពីប្រាសាទ​នេះ (ដោយ​ចេញ​ពី​ក្រុង​ភ្នំពេញ) គេត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៦អា ហើយ​ឆ្លង​ស្ពាន​ព្រែក​តា​មាក់​ទៅ​ត្រើយ​ខាង​កើត បន្ទាប់​មក​បត់​ឆ្វេង​ស្រប​តាម​បណ្ដោយ​មាត់​ទន្លេ។ ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​រហូត​តាម​ផ្លូវ​កៅស៊ូ​និង​ផ្លូវ​បេតុង​រហូត​ដល់​ទីរួម​ស្រុក​ស្រីសន្ធរ គឺទីប្រជុំជន​ព្រែកពោធិ៍។ បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​ទៀត​ប្រមាណ​ជា​ ៨គីឡូម៉ែត្រ​​ទៅ​ដល់​ផ្សារ​ព្រែក​ដំបូក ដែល​មាន​វត្ត​កោះកែវនៅ​ខាងឆ្វេងដៃ និងវត្ត​ប្រាសាទ​វដ្ដី​នៅខាង​ស្ដាំ​ដៃ។ បន្ទាប់​មក​ត្រូវ​បត់​តាម​ផ្លូវ​ដី​នៅ​មុខ​វត្ត​ប្រាសាទ​វដ្ដី​ហើយធ្វើ​ដំណើរ​ប្រមាណ​ ៧គីឡូម៉ែត្រ​ទៀត​មុននឹង​ទៅ​ដល់​ឃុំ​បារាយណ៍ ឯប្រាសាទ​ព្រះ​ធាតុ​បារាយណ៍​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ប្រមាណ​ ១គីឡូម៉ែត្រ​ខាង​ត្បូង​ឃុំ​នេះ។

ប្រាសាទនេះ​សព្វ​ថ្ងៃនៅ​សល់​ប្រាង្គ​មួយ​ធ្វើ​ពី​ថ្មភក់ និង​ថ្មបាយក្រៀម។ ប្រាង្គ​នេះ​មា​នទ្វារ​ចូលពី​ពីរ​ទិស​ គឺ​ខាង​កើតនិងខាង​លិច (គេសន្ធប់​ទ្វារ​ខាង​លិច​នឹង​ឥដ្ឋ) ឯទ្វារ​ខាង​ជើងនិងត្បូង​ជា​ទ្វារ​បញ្ឆោត។ គេសង្ស័យ​ថា​ប្រាសាទ​នេះ​មាន​ប្រាង្គ​បី​ពីព្រោះគេ​ឃើញ​មាន​សំណល់​ចម្លាក់​ផ្ដែរនិងហោជាង​ជា​ច្រើន​ដែល​ត្រូវ​បាន​យក​មក​ប្រើប្រាស់​ជា​ថ្មី។ តាម​រយៈក្បាច់​ចម្លាក់ទាំង​ប៉ុន្មាននេះ​ អាច​នាំឱ្យគិត​ថា​ប្រាសាទ​នេះ​កសាង​ឡើង​នៅ​សតវត្ស​ទី១១ ក្នុង​រចនាបថ​បាពួន។ ក្រោយ​មក​ប្រហែល​អាច​នៅ​សតវត្ស​ទី១៤ ឬ​១៥ គេបាន​កែប្រែ​ប្រាសាទ​នេះ​ដោយ​​លើក​ដី​ធ្វើ​លាន​មួយ​ទ្រវែង​នៅ​ខាង​មុខ​ប្រាសាទ ហើយ​យក​ផ្ដែ​និង​ហោជាង​មក​តម្រៀប​ជុំ​វិញ ធ្វើ​ជា​ឃឿន​ព្រះ​វិហារ​តែ​ម្ដង។ លាន​បែប​នេះ​ អ្នក​ស្រាវជ្រាវ​ប្រើពាក្យ​ថា Buddhist Terrace។​ ​បើពិនិត្យ​ឱ្យ​ច្បាស់លាស់​ជាង​នេះ​ទៀត យើង​នៅ​តែ​ឃើញ​ការសាងសង់ព្រះវិហារ​នៅ​មុខ​ប្រាសាទ​បុរាណ​មាន​​ពាសពេញ​ប្រទេស​កម្ពុជា​។ ​មាន​ឧទាហរណ៍​​សន្ធឹកសន្ធាប់​ដូចជានៅប្រាសាទ​នគរបាជ័យ ខេត្ត​កំពង់ចាម, ប្រាសាទ​រកាជន្លឹង ខេត្ត​កណ្ដាល, ប្រាសាទភូមិប្រាសាទ ខេត្ត​កំពង់ធំ, ប្រាសាទ​ចេតិយ​ខេត្ត​សៀមរាប, ប្រាសាទឯកភ្នំខេត្ត​បាត់ដំបង ជាដើម។

And here I quote:
«នៅក្បែរទីទួលនោះផ្នែកខាងជើងមានទួលឧកញ៉ាតន។ នៅមិនឆ្ងាយពីនោះប៉ុន្មានមានទួលឧកញ៉ាភក្តី នៅផ្នែកខាងក្រោយទួលព្រះធាតុចម្ងាយ ប្រហែល ៥០០ម៉ែត្រ មានទួលបុរាណមួយគេហៅថាទួលបាសាន។ នៅខាងមុខទួលព្រះធាតុនេះមានស្លាកស្នាមទន្លេអុំ ដែលមានឈ្មោះថា ទន្លេអុំ​បុរស និងទន្លេអុំស្ត្រី ហើយនៅចំកណ្តាលមានវាលមួយ ជាវេទិកាសម្រាប់ស្តេចគង់ទត។ បន្ទាប់ពីទន្លេអុំនោះទៅ មានវាលប្រណាំងសេះដែលមាននៅស្លាកស្នាមជាលំអានៗ។ នៅតាមស្រែជុំវិញទួលព្រះធាតុនោះនៅពេលដែលអ្នកស្រុកធ្វើ ការភ្ជួររាស់ដីស្រែ ពួកគាត់បានប្រទះឃើញបំណែកនៃបំពង់លូបង្ហូរទឹក។ នៅក្បែរទួលព្រះធាតុនោះមានទួលមួយដែលមានលក្ខណៈជាកន្លែងឡឥដ្ឋបុរាណខ្នាតធំមួយ នៅផ្នែកខាងមុខឆៀងខាងជើងនៃទួលព្រះធាតុនោះមានស្រះទឹកធំមួយបានបន្សល់ទុកតាំងពីសម័យព្រះបាទពញាយ៉ាតមកម៉្លេះ។ ទាំងអស់នេះជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថាជារាជធានីបុរាណ។»

សូមបញ្ជាក់ថាការដកស្រង់​ខាង​លើ​នេះ​ គ្រាន់តែចង់រក្សា​ទិន្នន័យ​អំពី​ទីតាំង​ និងឈ្មោះទួល​នៅជុំវិញតែប៉ុណ្ណោះ ចំពោះពាក្យដែល​គេ​និយាយ​ត​គ្នា​មក​ថាទីតាំង​នេះ​ជា​ទីតាំង​រាជធានីរបស់ព្រះបាទពញាយ៉ាត និង​ក្រោយ​មក​ស្ដេចកន ត្រូវ​ការ​ការស្រាវជ្រាវបន្ថែម ហើយ​នោះ​ជា​អ្វី​ដែល​ក្រុម​អ្នកបុរាណវិទ្យាខ្មែរ អូស្ត្រាលី និងជប៉ុនកំពុង​តែ​រុករក។ គម្រោងស្រាវជ្រាវនេះ​បាន​ធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​អស់​រយៈពេល​៤​ឆ្នាំ​​មក​ហើយ​នៅ​អតីតរាជធានីលង្វែក (២០១៦ដល់២០១៩) ហើយគេនឹងបន្តស្រាវជ្រាវរយៈពេល​៣​ឆ្នាំ​ទៀតដោយ​ចាប់ផ្ដើមនៅ​ទីតាំង​នេះ​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ (២០១៩) ហើយនឹង​អាច​ទៅ​ទីតាំង​នៅ​ម្ដុំ​វត្ត​ស៊ីធរ​នៅ​ឆ្នាំ​​ក្រោយៗ។ សំណួរ​ចម្បង​គឺ តើទីតាំង​នេះ​ពិត​ជា​ទីតាំង​រាជធានី​របស់ព្រះបាទ​ពញាយ៉ាត​ពេល​ដែលព្រះអង្គ​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​អង្គរ​នៅ​ឆ្នាំ១៤៣១​មែនឬយ៉ាងណា?​ ចំពោះ​របាយការណ៍​អំពី​ការ​សិក្សា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ សូមរង់ចាំ​ការ​បោះពុម្ពផ្សាយ​នៅ​រយៈពេល​ប៉ុន្មានឆ្នាំ​ខាង​មុខ​ទៀត។

ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ដល់​ទីតាំង​នេះពីរដង។ លើក​ទី១​នៅ​ចុង​ឆ្នាំ​២០១៣ និង​លើក​ទី២ កាលពី​ថ្ងៃអាទិត្យ​ទី១២ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៩។ កាល​ពី​លើក​ទី១​នោះ ខ្ញុំ​ទៅ​ដោយឯក​ឯង ដោយ​មាន​លោក​តា​អាចារ្យវត្ត​បារាយណ៍​ព្រះជីវ៍ធំជូនទៅ ឯ​លើក​ទី២​នេះ ទៅក្នុង​លក្ខណៈផ្លូវការ​ដោយ​​រួម​ជា​មួយ​សាស្ត្រាចារ្យ និង​បុគ្គលិក​សកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​វិចិត្រ​សិល្បៈ​នាំ​និស្សិត​​បុរាណវិទ្យា និង​ស្ថាបត្យកម្ម​ទៅ​សិក្សា​ស្វែង​យល់​ពីការកំណាយ​បែប​បុរាណវិទ្យា និង​គោល​បំណង​នៃ​គម្រោង​សិក្សា​នេះ។

រូបថត​នៅ​ខែធ្នូឆ្នាំ២០១៣

រូបថតថ្ងៃ១២ខែឧសភា២០១៩

[ខ្ញុំនឹងបង្ហាញ​ចម្លាក់​នៅប្រាសាទ​នេះ​នៅ​ប្រកាស​ក្រោយ]

សូមអាន៖

Categories: រមណីយដ្ឋាន, រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , , | 2 មតិ

គណៈសង្ឃនៃខេត្តកំពង់ចាម (១៩៦១)


ខាង​ក្រោម​នេះ​ជា​តារាង​នៃ​ឋានន្តរមន្ត្រីសង្ឃ​នៃ​ខេត្ត​កំពង់ចាមនៅឆ្នាំ១៩៦១៖

ឋានន្តរមន្ត្រីសង្ឃ ងារជា
មេគណខេត្តកំពង់ចាម ព្រះនាគមុនី
បាឡាត់គណ ព្រះបាឡាត់​នាគសត្ថា
អនុគណតាមស្រុកនិមួឃៗ ងារជា
កំពង់សៀម ព្រះគ្រូសំវរមុនី
ស្រុកជើងព្រៃ ព្រះគ្រូសង្ឃរក្ខវិញ្ញូ
ស្រុកកោះសូទិន ព្រះគ្រូវិទូទីបបាល
ស្រុកត្បូងឃ្មុំ ព្រះគ្រូមធុរធម្មរង្សី
ស្រុកក្រូចឆ្មារ ព្រះគ្រូសិរីវិសាល
ស្រុកមេមត់ ព្រះគ្រូវិសុទ្ធធម្មបាល
ស្រុកស្ទឹងត្រង់ ព្រះគ្រូវិសាលធម្មទស្សី
ស្រុកស្រីសន្ធរ ព្រះគ្រូសិរីវិជ្ជា
ស្រុកកងមាស ព្រះគ្រូបញ្ញារង្សី
ស្រុកចំការលើ ព្រះគ្រូសិរីធម្មរក្ខិត
***

ដកស្រង់ពី៖ សម្ដេចព្រះមហាសុមេធាធិបតី «របៀប​ការ​គ្រប់​គ្រង​គណៈសង្ឃ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា» ផ្សាយ​ក្នុងទស្សនាវដ្ដី​ពន្លឺពុទ្ធចក្រ,ទស្សនាវដ្ដីប្រចាំត្រីមាស នៃពុទ្ធិកសមាគម មជ្ឈមណ្ឌលកម្ពុជារដ្ឋ ចេញផ្សាយថ្ងៃទី០១ ខែមករា គ.ស.១៩៦១

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

របរធ្វើឆ្អឹងធូបនៅស្រុកមេមត់


អត្ថបទដើម៖ បណ្ដាញព័ត៌មានវប្បធម៌ខ្មែរ៖ របរធ្វើឆ្អឹងធូបនៅស្រុកមេមត់

Categories: ផលិតផល, រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

សៀវភៅកំពង់ចាម និម្មិតរូបនៃឥស្សរភាព


កំពង់ចាម និម្មិតរូបនៃឥស្សរភាព

សៀវភៅ កំពង់ចាម៖ និម្មិតរូបនៃឥស្សរភាព ត្រូវបាន​រៀប​រៀង​ និង​ចង​ក្រង​ដោយ​ លោក ធុច ផាត អតីត​អភិបាល​ក្រុង​កំពង់ចាម។ ខ្ញុំមិន​មាន​ព័ត៌មាន​អ្វី​អំពី​លោក​នោះ​ទេ ព្រោះត្បិតជាអ្នកកំពង់ចាម​មែនតែខ្ញុំមិនដែល​ដឹងរាក់ជ្រៅរឿង​ការងារ​រដ្ឋបាល​ខេត្ត​នោះទេ។

ជា​ចៃដន្យ ខ្ញុំប្រទះ​ឃើញ​សៀវភៅ​នេះ​នៅ​តូប​លក់​សៀវភៅ​មួយ​នៅ​ក្រោយ​វិទ្យាល័យ​ព្រះ​ស៊ីសុវត្ថិ។ ជាធម្មតា សៀវភៅ​ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​ «ខេត្ត​កំពង់ចាម» ខ្ញុំទិញ​ភ្លាម​ដោយ​មិន​ចាំ​បាច់​អាន ព្រោះ​ «កំពង់ចាម» ជាស្រុកកំណើត តិច​ឬ​ច្រើនក៏គង់ដឹង​ព័ត៌មាន​ពី​ទី​ដែល​ចិញ្ចឹម​សាមី​ខ្លួនតាំង​ពី​ក្មេង​វ័យ។ ខ្ញុំព្យាយាម​ជារឿយៗ រកមើលព័ត៌មាន សៀវភៅ អត្ថបទនានា​ដែល​ទាក់ទង​អំពីស្រុកកំណើត​មិនឱ្យដាច់នោះទេ។ សង្ឃឹមថា​អ្នក​កំពង់ចាម​ផ្សេង​ទៀត ជួយការងារ​នេះ​ឱ្យចម្រើនទៅមុខ​បាន​វែង​ឆ្ងាយ។

ចំពោះ​សៀវភៅនេះ​គ្មាន​បញ្ជាក់ថ្ងៃបោះពុម្ព ចំនួនសៀវភៅ​បោះពុម្ព គ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពនោះទេ បើទោះក្នុងអារម្ភកថាសរសេរ​ថាថ្ងៃទី៥ សីហា ២០១៤​ ក្ដីតែប្រហែលជា​ថ្ងៃចាប់ផ្ដើមសរសេរ​ទេ។ សៀវភៅ​នេះ​ទំនង​ជា​បោះ​ចម្លង​នៅ​រោង​ពុម្ព​ណា​មួយ​ក្នុង​ចំនួន​តិច​ក្បាល​​។ ខ្ញុំ​សុំ​បង្ហាញ​ជំពូក​នានា​នៃ​សៀវភៅ​នេះ​តាម​លំដាប់ តែ​ខ្ញុំមិន​អាច​ចម្លង​សេ​ចក្ដី​ទាំង​ស្រុង​នៃ​សៀវភៅនេះ​មក​បង្ហាញ​បាន​ទេ ព្រោះ​វា​ខុស​នឹង​ច្បាស់​កម្មសិទ្ធបញ្ញា។ សៀវភៅ​នេះ​មាន​សរុប​ចំនួន ១០៥ទំព័រ។

ឈ្មោះជំពូក ទំព័រ
អារម្ភកថា i
អត្តសញ្ញាណ​នៃ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ទំព័រ ០១
អំពីការ​វិវត្តន៍​នៃ​ស្ថានភាព​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខ្លះៗ​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ខេត្ត​កំពង់ចាម ទំព័រ ០៣
ថ្នាក់​ដឹក​នាំ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ពី​សម័យ​អាណានិគម​និយម​បារាំង​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន ទំព័រ ១៧
អំពី​ទិដ្ឋ​ភាព​ភូមិសាស្ត្រ និង​សង្គម​ខ្លះៗរបស់​ខេត្ត​កំពង់ចាម ទំព័រ ៥២
ស្ថានភាព​របស់​ក្រុង​កំពង់ចាម ទំព័រ ៧៣
ព្រះរាជពិធី​ច្រត់​ព្រះ​នង្គ័ល​ឆ្នាំ២០១៣ ទំព័រ ៧៧
កំពង់ចាម​ និម្មិត​រូប​នៃ​ឥស្សរភាព ទំព័រ ៨៥
កម្រង​រូប​ភាព​អនុស្សាវរីយ៍​ខេត្ត​កំពង់ចាម ទំព័រ ៩០ (១)
ឯកសារពិគ្រោះ ទំព័រ ១០២ (១)
Categories: សៀវភៅ | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ វត្ត​ព្រះ​ធាតុ​បា​ស្រី​មាន​បារមី​ពូកែ​តាំងពី​សម័យ​សង្គ្រាម


ថ្ងៃទី០២ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៧

ស្លាយដ៍សូវ៍​នេះ​ត្រូវការ JavaScript។

ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ៖ វត្ត​ព្រះ​ធាតុ​បា​ស្រី ដែល​មា​នទី​តាំងនៅ​ភូមិ​ព្រះ​ធាតុ ឃុំ​ព្រះ​ធាតុ ស្រុក​អូរ​រាំង​ឪ ក្នុង​នោះ​មាន​ប្រាសាទបុរាណ​មួយ​ដែល​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​ក្នុង​អំឡុង​សតវត្ស​ទី​៨​មានឈ្មោះ «​ប្រាសាទ​បា​ស្រី​» ដែល​ល្បី​ពូកែ​ស័ក្ដិសិទ្ធិ។ ទោះបីជា​ក្នុង​សម័យ​សង្គ្រាម​អតីតកាល​សត្រូវ​បាន​បំ​ផ្លោង​គ្រាប់កាំភ្លើង​ធំ​ចូល​មក​ដើម្បី​កំទេច​ទី​អារាម តែ​គ្រាប់​ទាំងនោះ​បាន​ហោះ​ធ្លាក់​ផុត​ទៅ​ទី​ឆ្ងាយ មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃនេះ​ត្រូវ​បាន​ពលរដ្ឋ​ដែល​មាន​ជំនឿ តែងតែ​នាំ​គ្នា​ជិះ​ម៉ូតូ និង​រថយន្ត​ទៅ​បួងសួង​សុំ​សេចក្តីសុខ​ថែម​ទៀត​ផង។

លោកតា​អាចារ្យវត្ត ឈិ​ន ឆ​ន អាយុ​៧០​ឆ្នាំ មាន​ប្រសា​ស​ន៏​ឲ្យ​ដឹង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​០១ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១៧ ថា​៖ «ជា​រៀង​រាល់​ព្រឹក​គាត់​តែងតែ​មក​ជួយ​រៀបចំ និង​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​នៅ​ត្រង់​រោង ​លោកតាកុ​វេ​រោ និង​លោកតា​វេស្ស​វន្ត ក្បែរ​ត្រង់​ច្រក​ក្លោ​ង​ទ្វារ​ចូល​វត្ត​នោះ​ដោយសារ​តែ​មានការ​ស្រលាញ់ និង​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​ហើយ​ក្រោម​ការ​ដឹកនាំ​របស់​ព្រះ​ចៅអធិការ​វត្ត​ព្រះ​នាម កែវ យ៉េន កំពុង​តែ​យកចិត្តទុកដាក់​ក្នុង​ការ​កសាង​សមិទ្ធិ​ផល​នានា​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ទី​អារាម»។ លោកតា​មាន​ប្រសា​ស​ន៏​បន្ត​ថា៖ «ក្រោយមក​ទៀត ​គេ​បាន​កសាង​ប្រាសាទ​នេះ​ឡើង​ធ្វើ​អំពី​ថ្ម ​ពីលើ​ប្រាសាទ​ចាស់​ដោយ​មាន​ជីក​គ្រឹះ​ចូល​ក្នុង​ដី​ជំរៅ​៣​ម៉ែត្រ នៅ​បាត​ប្រាសាទ​មាន​ដាក់​ភ្លេង​ពិណពាទ្យ​​១​សម្រាប់ ហើយ​កាល​នៅ​ជំនាន់​ដើម​មាន​បារមី​ពូកែ ឲ្យ​តែ​នៅ​ថ្ងៃ​សិ​ល្ប៏​នោះ​គេ​មាន​ឮ​សូរ​សម្លេង​ភ្លេង​ពិណពាទ្យ​ចេញពី​ប្ារសាទ​បា​ស្រី​នោះ ហើយ​នៅ​ខាងក្រោម​ជំរៅ​លើស​ពី​៣​ម៉ែត្រ​មាន​រន្ធ​ពស់​ដែល​នៅ​ថែរក្សា ហេតុ​ដូច្នេះ​ហើយ​រាល់ថ្ងៃ​ត្រង់​ច្រកចូល​ខាងក្រោយ​មាន​ធ្វើ​រូបសំណាក់​ពស់​២​គូរ​តំណាង»។

លោក កង ច​ន្ធី​រិ​ទ្ធ ប្រធាន​មន្ទីរ​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រសិល្បៈ​ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​ ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា៖ «ប្រាសាទ​ព្រះធាតុ​បា​ស្រី​នេះ​ត្រូវ​បាន​សាងសង់​ឡើង​នៅ​ចុង​សតវត្ស​ទី​៨ ​ដំណាល​នឹង​ហ្លួង​ព្រះស្តេច​កន ដែល​មានឈ្មោះ​ដើម​ថា «​ប្រាសាទ​សរីរៈធាតុ​» ដែល​តម្កល់​ធាតុ​ព្រះពុទ្ធ។ ក្រោយមក​ត្រូវ​បាន​គេ​សាងសង់​ព្រះ​វិហារ​ពីលើ​ប្រសាទ​បុរាណ​បុរាណ​នេះ​ហើយនឹង​មាន​ប្រាសាទតូច​ៗ​ចំនួន​៣​ទៀត​ក្នុង​នោះ​មាន​ប្រាសាទ​ព្រះ​វិហារ​គុក ទួល​ប្រាសាទ​លោកតា​អ​ង្គ្រ​ង់​ភ្លើង លោកយាយ​ក្រុង​ឆេះ។ ជាមួយ​នោះ​ដែរ​មន្ទីរ​បាន​ទាក់ទង​ទៅ​ក្រសួង​វប្បធម៌​ដើម្បី​ធ្វើការ​ជួសជុល​ប្រសាទ​បុរាណ»៕

ចម្លងចេញទាំងស្រុង​ពីវេបសាយ កោះសន្តិភាព៖ វត្ត​ព្រះ​ធាតុ​បា​ស្រី​មាន​បារមី​ពូកែ​តាំងពី​សម័យ​សង្គ្រាម​(​មាន​វី​ដេ​អូ​)

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ខ្លោងទ្វារវត្តមង្គលសត្ថារាមឃ្លោយ (២០១៨)


កាល​ពី​ម្សិល​មិញ ឬ​ម្សិលម៉្ងៃ (២៤ ឬ២៥ វិច្ឆិកា) ខ្លោងទ្វារ​វត្ត​មង្គលសត្ថារាម​ ហៅវត្ត​ឃ្លោយត្រូវ​វាយ​កម្ទេចរាបដល់ដី ក្រោម​ហេតុ​ផល​ពង្រីក​ផ្លូវ (sic)។ វត្ត​ឃ្លោយ​មាន​ទីតាំង​នៅ​ភូមិ ឃុំមៀន ស្រុកព្រៃឈរ ខេត្ត​កំពង់ចាម ។ តាមដែលដឹងមកខ្លោងទ្វារនេះសង់នៅទសវត្សឆ្នាំ៥០ ឬ៦០ បើគិតមកដល់ឥឡូវក៏ចំណាស់លើស​កន្លះសតវត្ស​ហើយ គួរ​ត្រូវ​រក្សា​ទុក​។ ខ្លោងទ្វារ​នេះ​ក៏​មាន​ក្បាច់​រចនា​ស្អាត​គួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរ។ គួរឱ្យសោកស្ដាយខ្ញុំមិនដែល​បាន​ចូល​ថត​រូប​ខ្លោង​ទ្វារ​នេះ​ទុក​ទាល់​តែ​សោះ នេះហើយនៅជិតពេក… គួរ​ចង​ចាំ​នឹង​រៀន​ពី​មេរៀន​នេះ អ្វី​ដែល​នៅ​ជិតៗត្រូវ​ប្រញ៉ាប់​រក្សា​ទុក​តាម​មធ្យោបាយ​នានា​ដែល​អាច​ធ្វើ​ទៅបាន។ ទាំងរូប និងវីដេអូ​ខាង​ក្រោម​ ខ្ញុំ​យក​មក​ពីគណនី​ហ្វេសប៊ុក​ដូច​មាន​ភ្ជាប់នៅខាង​ក្រោម។

បើចង់​ពង្រីក​ផ្លូវ​មែន ជម្រើសមានច្រើនជាងនេះ! តែឥឡូវបើជ្រុលហើយ សង្ឃឹមអស់លោកសង់ខ្លោងទ្វារថ្មីឱ្យដូចខ្លោងទ្វារចាស់។

មើលវីដេអូ៖

ប្រភពដើម៖ Facebook: Sokhum Drummer

រកបាន​រូប​មួយ​ចំនួនពី Google Maps:

Categories: រឿង​រ៉ាវ​អំពី​ខែត្រ​កំពង់ចាម | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ អគ្គីភ័យ​នៅ​មហោស្រពព្រះសីហមុនី កំពង់ចាម ​(២០១៨)


កំពង់ចាម ​ថ្ងៃទី​១២ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១៨​

​សាល​មហោស្រពព្រះ​សីហមុនី​ ខេត្តកំពង់ចាម ស្ថិតក្នុង​ភូមិ​ទី​១៥ សង្កាត់​កំពង់ចាមរ​ងការ​ឆេះ​អស់​មួយ​ចំហៀង​កាលពី​វេលា​ម៉ោង​៦​ និង​៣០​នាទី ព្រឹក​ថ្ងៃទី​១២ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១៨​។​ ស្នងការដ្ឋាន​នគរបាល​ខេត្ត​បាន​ប្រើ​រថយន្ត​ពន្លត់អគ្គីភ័យ​ចំនួន​២​គ្រឿង ​និងកម្លាំងនគរបាល​ក្រុង​កំពង់ចាម ​និង​កម្លាំង​អន្តរាគមន៍​នគរបាល​ខេត្តកំពង់ចាមជាច្រើន​នាក់ ជួយ​សម្រួល​ចរាចរណ៍​និង​ប្រតិបត្តិ​ការជួយ​ពន្លត់​បាន​ទាន់ពេលវេលា​មិន​ឱ្យ​​ប៉ះពាល់​ដល់ទី​តាំង​ផ្សេង​នោះទេ ហើយក៏​មិនមាន​របួស​ដែរ​ក្រោម​វត្តមាន លោក គួច ចំរើន អភិបាលនៃ​គណៈ​អភិបាលខេត្ត​កំពង់ចាម​ដែល​បាន​ទៅដល់​កន្លែងកើតហេតុ​ផងដែរ​។

មូលហេតុ​ត្រូវបាន​គេ​បន្ទោស​ថា​មកពី​ទុស្សេ​ចរន្តអគ្គិសនី​។​ ទីតាំងសាល​មហោស្រព ព្រះ​សីហមុនី​ខេត្តកំពង់ចាម​​គ្រប់គ្រង​ដោយ ឈ្មោះ យ៉េន សារិទ្ធ ភេទ​ប្រុស អាយុ៥៧​ឆ្នាំ នៅ​ភូមិ​ព្រែក​ដើម​ចាន់ សង្កាត់​សំបួរមាស ក្រុង​កំពង់ចាម​ខេត្តកំពង់ចាម ។​

​សម្ភារៈ​ខូច​ខាតៈ​ឆេះ​កៅអី ដែក​ពូក​ចំនួន​៨៥ ស្មើរ​១០% ឆេះ និងខូចខាត​ពិ​ដាន​ម្នាងសិលា​ខាងលើ​ទាំងស្រុង​១០០% ឆេះជញ្ជាំង​កាំ​ម្ញី​មួយ​ចំហៀង​ទាំងស្រុង​ ឆេះ​ទ្វារ​ឈើ​ចេញចូល​ចំនួន២​សន្លឹក​។ ​​មិនដឹងថា​ត្រូវ​ចំណាយ​ប៉ុន្មាន​សម្រាប់​ជួសជុល​ ឬក៏​លក់​ចោល​ដូច​សាល​មហោស្រព​ទន្លេរ​បាសាក់ ​កេ​រ្តិ៍​សម្តេចឪ​ដែល​រង​ការឆេះ​ដែរ​តែ​មិន​ជួសជុល​នោះឡើយ​៕

ប្រភពដើម៖ ចម្លងទាំងស្រុកពីវេបសាយ មាតុភូមិ៖ ឆេះ​មហោស្រព​ខេត្តកំពង់ចាម​អស់​មួយ​ចំហៀង​មិនដឹងថា​ជួសជុល​ឬ​លក់​ដូច​មហោស្រព​ទន្លេរ​បាសាក់​នោះទេ​?

អត្ថបទ​ដូចគ្នានៅសារព័ត៌មានដទៃទៀត៖

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ បាក់ច្រាំងមាត់ទន្លេ (២០១៨)


នៅថ្ងៃទី២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨ មានករណីស្រុតច្រាំងទន្លេ ស្រុតជណ្ដើរចុះអូប័រ និងស្រុតសួនច្បារម្ដុំរូបសំណាកដំរី មានទទឹង៤ម៉ែត្របណ្ដោយប្រមាណ១៥០ម៉ែត្រ ស្ថិតនៅភូមិ១១ សង្កាត់កំពង់ចាម ក្រុងកំពង់ចាម ខេត្ត​កំពង់ចាម។

ស្លាយដ៍សូវ៍​នេះ​ត្រូវការ JavaScript។

រូបភាព និងព័ត៌មានពី Facebook: Bong Makara

កាលពីឆ្នាំ២០១៤ ក៏មានករណីបាក់ច្រាំងម្ដងដែរនៅក្រុងកំពង់ចាម សូមអាន៖ ភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍៖ អ្នក​កំពង់ចាម​កំពុង​ប្រឈម​នឹង​ការ​បាក់​ច្រាំង​ទន្លេ

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , | បញ្ចេញមតិ

ព័ត៌មាន៖ ប្រវត្តិ​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម


ថ្ងៃ០៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦ ដោយ៖ សុខ សូត្រប្រាថ្នា

ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ដែល​ធ្វើ​សម្រាប់​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​មេគង្គ ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​ទឹក​ដី​កោះ​មួយ​ចំនួន​រួមមាន​កោះ​ប៉ែន កោះ​មិត្ត កោះ​ព្រលូង កោះសូទិន ជាដើម។ ស្ពាន​មួយ​នេះ បាន​ផ្ដល់​ប្រយោជន៍​ជា​ច្រើន​សម្រាប់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដី​កោះ និង​ដី​គោក អាច​ឆ្លង​កាត់​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ម្យ៉ាង​ប្រយោជន៍​មួយ​ផ្នែក​ទៀត គឺ​អាច​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ​ និង​អន្តរជាតិ​មក​លេង​កម្សាន្ត​ទៀត​ផង។

តើ​ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស​នេះ មាន​ប្រវត្តិ​យ៉ាង​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ?

ស្ពាន​ឫស្សី ដែល​មើល​ទៅ​មាន​ប្រវែង​ដាច់​កន្ទុយ​ភ្នែក សម្រាប់​ផ្សារភ្ជាប់​រវាង​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដីគោក និង​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ដី​កោះ ក្នុង​ទឹកដី​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ស្ពាន​នេះ មាន​ប្រវែង​ជិត ១​ពាន់​ម៉ែត្រ កសាង​ឡើង​សម្រាប់​ឆ្លង​កាត់​នៅ​រដូវប្រាំង ហើយ​រដូវវស្សា​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ទូកដ ឬ​សាឡាង។ ស្ពាន​ឫស្សី មិន​ត្រឹមតែ​សម្រាប់​ភ្ជាប់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅកាន់​កោះ​ប៉ែន ដើម្បី​សម្រួល​ដល់​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ទឹកដី​ស្រុក​កំពង់សៀម និង​ស្រុក​កោះសូទិន ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​វា​ជួយ​ដល់​អ្នក​ទេសចរ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​មេគង្គ​នៅ​រដូវ​ប្រាំង ទៅ​លេង​នៅ​រមណីយដ្ឋាន​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន ទៀត​ផង។

ម្ចាស់​កំពង់ចម្លង​កោះ​ប៉ែន លោក យ៉ុង អូន មាន​ប្រសាសន៍​ថា ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ ត្រូវ​បាន​អ្នក​ស្រុក​បង្កើត​ឡើង​តាំង​ពី​សម័យ​សង្គម​រាស្ត្រ​និយម​មក។ លោក​បន្ត​ថា មូលហេតុ​នាំ​ឱ្យ​ខ្មែរ​ជំនាន់​នោះ​បង្កើត​ឡើង ព្រោះ​ទីតាំង​ឆ្លង​កាត់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​ដី​កោះ គឺ​អាច​ឆ្លង​ទូក​បានតែ​នៅ​រដូវវស្សា​ប៉ុណ្ណោះ រី​ឯ​រដូវ​ប្រាំង មាន​ខ្សាច់​ដុះ​កាន់​តែ​ច្រើន ធ្វើ​ឱ្យ​ទូក​មិន​អាច​បើក​ឆ្លង​កាត់​បាន។ លោក​បន្ត​ថា មូលហេតុ​នេះ​ហើយ​ដែល​នាំ​ឱ្យ​ខ្មែរ​ជំនាន់​នោះ​បង្កើត​ជា​គំនិត​ច្នៃប្រឌិត ដោយ​ប្រើ​ឫស្សី​ធ្វើ​ជា​ស្ពាន​បែប​នេះ​ឡើង៖ «នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦០ ប្លាយ​ហ្នឹង វា​មាន​លក្ខណៈ​ទ្រង់ទ្រាយ​តូច​ដោយសារ​ប្រដឹស​នេះ វា​ធ្វើ​ជំនួស​ទូក​ដ ព្រោះ​ថា ទឹក​ស្រក​ទៅ​វា​ចម្លង​ទូក​អត់​កើត»។ លោក​បន្ថែម​ទៀត​ថា ស្ពាន​ឫស្សី ឬ​ស្ពាន​ប្រដឹស មិន​មាន​វត្តមាន​ឡើយ​នៅ​ក្នុង​សម័យ​ខ្មែរក្រហម ឬ​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ទេ ហើយ​ស្ពាន​នេះ ចាប់​មាន​កំណើត​ឡើង​វិញ​នៅ​ក្រោយ​របប​នេះ​ដួល​រលំ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩។

​ស្ពាន​ឫស្សី មាន​ប្រវែង​ប្រមាណ ៨០០ ទៅ ៩០០​ម៉ែត្រ។ ស្ពាន​នេះ ធ្វើ​ឡើង​អំពី​ឫស្សីក្រង ឬ​ត្បាញ​ភ្ជាប់​គ្នា ព្រមទាំង​មាន​ជន្ទល់ ឬ​ជើង​ស្ពាន​យ៉ាង​ញឹកស្អេក​ប្រៀប​ដូច​ជើង​សត្វ​ក្អែប ហើយ​ចង​ភ្ជាប់​គ្នា​ដោយ​ខ្សែលួស។ ស្ពាន​ប្រដឹស ត្រូវ​ចំណាយ​ឫស្សី​ប្រមាណ ៤​ម៉ឺន​ដើម ហើយ​ឫស្សី​ទាំង​នោះ​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ​ម្ចាស់​កំពង់​ចម្លង​ត្រូវ​ទិញ​ឫស្សីព្រៃ ពី​ខេត្ត​ក្រចេះ។ តាម​បណ្ដោយ​ស្ពាន​នៅ​ពេល​យប់ មាន​ដាក់​ជា​អំពូល​ភ្លើង​មួយៗ ដើម្បី​បំភ្លឺ​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ផង​ដែរ។

លោក យ៉ុង អូន បញ្ជាក់​ថា នៅ​ពេល​រដូវវស្សា​ចូល​មក​ដល់ ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ ត្រូវ​បាន​លោក​រុះរើ​ទុក​សម្រាប់​ប្រើប្រាស់​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ទៀត ប៉ុន្តែ​លោក​ត្រូវ​ទិញ​ឫស្សី​ថ្មី​ចំនួន ៣​ម៉ឺន​ដើម​បន្ថែម​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ។ លោក​ថា ស្ពាន​នេះ​ចាប់​ផ្ដើម​កសាង​នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា និង​ខែ​​ធ្នូ ហើយ​ដាក់​ប្រើប្រាស់​នៅ​ខែ​មករា រហូត​ដល់​ខែ​មិថុនា ទើប​ត្រូវ​រុះរើ​ចេញ​វិញ ព្រោះ​ជា​រដូវ​ទឹក​ឡើង ហើយ​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ទូកដ​ដឹក​អ្នក​ដំណើរ​ឆ្លង​កាត់​ទន្លេ​មេគង្គ​វិញ។ ​លោក​ឱ្យ​ដឹង​ថា ទឹក​ប្រាក់​ចំណាយ​លើ​ការ​ទិញ​ឫស្សី និង​ការ​កសាង​ស្ពាន​ឡើង គឺ​ត្រូវ​ចំណាយ​អស់​ទឹក​ប្រាក់​ចំនួន ៦​ម៉ឺន​ដុល្លារ​សហរដ្ឋអាមេរិក។ លោក​បញ្ជាក់​អំពី​អត្ថប្រយោជន៍​ស្ពាន​ឫស្សី​ដូច្នេះ​ថា៖ «ឆ្លង​ទូក ខែ​ទូក​ឆ្លង​ទម្រាំ​បាន វា​យឺត ហើយ​វា​រតេតរតូត មាន​ការ​ធ្លាក់​ទឹក​ធ្លាក់​អ៊ីចឹង​ទៅ។ ចំណែក​ស្ពាន​ប្រដឹស​នេះ ឆ្លង​ទៅ​ដោយ​រហ័ស ទាន់​ចិត្ត ហើយ​ចង់​ទៅ​ថ្មើរ​ណា​ទៅ​ថ្មើរ​ហ្នឹង»។

ចំពោះ​តម្លៃ​ឆ្លង​កាត់​ស្ពាន​មួយ​លើក​សម្រាប់​មនុស្ស​ម្នាក់ ៤០០​រៀល កង់ ១​គ្រឿង ២០០​រៀល ម៉ូតូ ១​គ្រឿង ៥០០​រៀល រទេះ​សេះ និង​សេះ ២.០០០​រៀល រថយន្ត​ធុន​មធ្យម ១​ម៉ឺន​រៀល រថយន្ត​ធុន​តូច​តម្លៃ ៦.០០០​រៀល។ ចំណែក​មន្ត្រី​រាជការ និង​សិស្ស​សាលា​មិន​យក​តម្លៃ​មនុស្ស​ឆ្លង​កាត់​ទេ ប៉ុន្តែ​ត្រូវ​បង់​ថ្លៃ​កង់ ឬ​ម៉ូតូ ក្នុង​ពេល​ធ្វើ​ដំណើរ​ម្តងៗ។

ទាក់ទង​ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ​ដែរ គេហទំព័រ​បរទេស​មួយ​ឈ្មោះ ឌីស្ទីណេសិន ធិប (Destination Tips) ដែល​និយាយ​អំពី​ស្ពាន​ដែល​គួរ​ឱ្យ​ខ្លាច​បំផុត​នៅ​លើ​ពិភពលោក​ទាំង ១៥ ក្នុង​នោះ ក៏​មាន​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ផង​ដែរ ដោយ​ភ្ជាប់​ជាមួយ​រូបភាព។ ប្រជាពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ដំណើរ​នៅ​លើ​ស្ពាន​យ៉ាង​ច្រើន​កុះករ អាច​ទំនង​ជា​រូបភាព​ពលរដ្ឋ​ឆ្លង​កាត់​នៅ​រដូវ​បុណ្យ​ឆ្នាំ​ខ្មែរ។

លោក យ៉ុង អូន បញ្ជាក់​ថា តាំង​ពី​ពេល​លោក​ទទួល​សិទ្ធិ​វិនិយោគ ព្រម​ទាំង​ជំនាន់​មុនៗ លោក​ទៅ​ទៀត​នោះ ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​លើ​ស្ពាន​ឫស្សី គឺ​មិន​ធ្លាប់​មាន​អ្នក​គ្រោះថ្នាក់​ឡើយ ហើយ​ខាង​លោក​តែង​ដើរ​ពិនិត្យ​ស្ថានភាព​ស្ពាន​រហូត។ ម្ចាស់​អាជីវកម្ម​កំពង់ចម្លង​រូប​នេះ​ទទួល​បាន​សិទ្ធិ​វិនិយោគ​ពី​រដ្ឋ​កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៤ ហើយ​នឹង​បញ្ចប់​អាណត្តិ​របស់​ខ្លួន​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៩ ខាង​មុខ។ ស្ពាន​ប្រដឹស នឹង​មិន​សូវ​មាន​អ្នក​ឆ្លងកាត់​ដូច​មុន​ទៀត​ទេ បន្ទាប់​ពី​មាន​ស្ពានថ្ម​នៅ​ក្បែរ​នោះ​កសាង​រួច។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ ប្រជាពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ដីគោក និង​ដី​កោះ តែង​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ស្ពាន​ឫស្សី ទៅ​មក រួម​មាន​សិស្ស​សាលា​មក​រៀន​នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម អ្នក​ភូមិ​ដឹក​កសិផល​កសិកម្ម​ដូចជា ថ្នាំជក់ ពោត ល្ង និង​ផ្លែឈើ​ហូប​ផ្លែ​មក​លក់​នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម ជាដើម។ ម្ចាស់​អាជីវកម្ម​កំពង់ចម្លង​ដដែល​អះអាង​ថា តម្លៃ​មាន​ក្នុង​តារាង​កំណត់​ច្បាស់លាស់ ដោយ​មិន​អាច​យក​លើស​បាន​ទេ ប៉ុន្តែ​ពលរដ្ឋ​ធ្វើ​ដំណើរ​ខ្លះ​លើក​ឡើង​ថា តម្លៃ​ជាក់ស្ដែង​អាច​ខុស​គ្នា ១០០ ឬ ២០០​រៀល​ដែរ។ ទោះបីជា​បែប​នេះ​ក្តី ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ឃុំ​កោះ​មិត្ត មួយ​រូប លោក ហង្ស ស៊ីផាត មាន​ប្រសាសន៍​ថា ពួកគាត់​រស់​នៅ​លើ​ដី​កោះ មិន​សោកស្ដាយ​ឡើយ​នៅ​ពេល​ស្ពាន​នេះ ត្រូវ​បាន​បាត់បង់ ពីព្រោះ​អ្នក​ភូមិ​ចង់បាន​ស្ពាន​ថ្ម ដើម្បី​ធ្វើ​ដំណើរ ពីព្រោះ​វា​ងាយស្រួល​ជាង​ឆ្លង​ស្ពាន​ឫស្សី និង​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង។ លោក​ថា បើ​នៅ​រដូវវស្សា​ផង ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​កាន់តែ​ពិបាក​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​ឆ្លងកាត់​ទៅមក​ថែមទៀត៖ «អ្នក​ស្រុក​អ្នកភូមិ​ចង់​បាន​ស្ពានថ្ម ព្រោះ​វា​ងាយ ហើយ​វា​ធូរ​ថវិកា ហើយ​វា​បើ​បាន​ផលិត​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​គេ មក​ទិញ​ដល់​កន្លែង»។ ប្រភព​ដដែល​ចង់​ឱ្យ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ពន្លឿន​ការ​កសាង​ស្ពានថ្ម ឱ្យ​បាន​ឆាប់រហ័ស ដើម្បី​បង្ក​ភាព​ងាយស្រួល និង​កាត់​បន្ថយ​ការ​ចំណាយ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ។ តាម​គម្រោង​ស្ពានថ្ម ដែល​ភ្ជាប់​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​កោះ​ប៉ែន ដែល​មាន​ប្រវែង​ជាង ១​ពាន់​ម៉ែត្រ នឹង​កសាង​បញ្ចប់​នៅ​ឆ្នាំ​២០១៧។ ស្ពាន​ថ្ម​ថ្មី​នោះ គឺ​មានឈ្មោះ​ថា ស្ពាន​កំពង់​ឆៃវ៉ាត។

ប្រធាន​មន្ទីរ​ទេសចរណ៍​ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ស៊ាន សុគុន មាន​ប្រសាសន៍​ថា បើ​ទោះ​បី​ជា​ស្ពានថ្ម​ថ្មី​នឹង​ជំនួស​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​លើ​ស្ពាន​ឫស្សី​ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ​គម្រោង​ស្ពាន​ឫស្សី​នឹង​ត្រូវ​កសាង​ឡើង​នៅ​រដូវ​ប្រាំង​ដដែល ពីព្រោះ​ដើម្បី​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ទៅ​កាន់​រមណីយដ្ឋាន​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន។

ជាមួយ​គ្នា​នេះ អភិបាល​រង​ខេត្ត​និង​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​សាលា​ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ជីម លាវ បញ្ជាក់​ថា អាជ្ញាធរ​នៅ​តែ​កសាង​ស្ពាន​ឫស្សី​នេះ​ដដែល ពីព្រោះ​វា​ជា​ស្ពាន​ប្រពៃណី ម្យ៉ាង​ជា​ស្ពាន​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ប្រចាំ​ខេត្ត​មួយ​នេះ​ផង។ លោក​បន្ត​ថា ស្ពាន​ឫស្សី បាន​ជួយ​ឱ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដី​កោះ និង​ពលរដ្ឋ​ដី​គោក មាន​ទំនាក់ទំនង​ល្អ​ជាមួយ​គ្នា ហើយ​ស្ពាន​នេះ​មិន​ដែល​បង្ក​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​អ្នក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទេ ប៉ុន្តែ​ជា​ចំណែក​មួយ​ទាក់ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​ផង៖ «គេ​ទៅ​លេង​សមុទ្រ​កំពង់សោម គេ​មក​ងូត​ទឹក​សាប​ទៀត ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នេរ​ខ្សាច់​កោះ​ប៉ែន​នេះ គេ​ងូត​ទឹក​ហើយ មិន​បាច់​ងូតទឹក​សាប​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ទឹក​ស្អាត​ល្អ​ណាស់»។ ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​ការ​អំពាវនាវ​របស់​ប្រជាជន​ដី​កោះ អ្នក​នាំ​ពាក្យ​រូប​នេះ បញ្ជាក់​ថា ខាង​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​កង វិស្វកម្ម​ទាំង​នោះ ពន្លឿន​ការ​សាងសង់​ស្ពានថ្ម​ថ្មី ឱ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស។ លោក​អះអាង​ថា តាម​គម្រោង​ស្ពានថ្ម​ថ្មី នឹង​អាច​ដាក់​សម្ពោធ​នៅ​មុន​ពិធី​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​នា​ឆ្នាំ​២០១៧ ពីព្រោះ​បច្ចុប្បន្ន​ស្ពានថ្ម​នេះ កសាង​សម្រេច​បាន​ប្រមាណ ៧០​ភាគ​រយ​ហើយ៕

ចម្លងទាំង​ស្រុង​ពី​វេបសាយ​ វិទ្យុអាស៊ីសេរី៖ ប្រវត្តិ​ស្ពាន​ឫស្សី​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម

Categories: ព័ត៌មាន | ពាក្យ​គន្លឹះ៖ , , , , , | បញ្ចេញមតិ

បង្កើត​វេបសាយ​ឬ​ប្លក់​មិន​គិត​ប្រាក់​មួយ​នៅ WordPress.com.

%d bloggers like this: